E-OKULUM

2011-12-09T07:09:00.001-08:00

Kaç kere okuyorsun suretül ihlas - كم مرة تقرا سورة الاخلاص

Kişisel Satış

2011-05-28T08:58:00.000-07:00

Satış belirli bir bedel karşılığında mal ve hizmetlerin mülkiyetinin aktarılması ile ilişkili tüm eylemleri içerir.
Satış maliyetleri içerisinde, satışçıların ücret, komisyon ve primleri, seyahat masrafları, satış yöneticilerinin aylık ve diğer giderleri, siparişlerin karşılanması ile ilgili giderler, satış amaçlarına ilişkin sigorta, amortisman ve bakım giderleri yer alır.
Kişisel satış; satış gücü, yüz yüze satış ve satışçılık gibi kavramlarla da açıklanabilir. Ancak, hepsinin temel amacı sonuçta satışın gerçekleştirilmesini sağlayacak, pazarlama iletişiminin sağlanmasıdır.

Satış Evreleri

Satış geçmişten bugüne başlıca dört evreden geçmiştir. Söz konusu evreler; üretim, satış, pazarlama ve ortak hareket (ilişkisel) evreleridir. Bu evrelerin her birinde, satış elemanının rolü farklı olmakta ve bu yüzden, her evrede satış elemanları etkili olabilmek için farklı faaliyetlerle ilgilenmekte ve değişik bilgi, beceri ve kabiliyete ihtiyaç duymaktadır.
Satış yönetiminin doğası da, kişisel satıştaki bu değişiklikten dolayı, farklılık göstermektedir.
1- Üretim Evresi: Bu evrede, satış elemanı, firmasının kısa vadeli ihtiyaçlarını karşılamayla ilgilenmektedir. Onların temel faaliyetleri, ürün ve hizmetler hakkında müşterilere bilgi vermek ve sipariş almaktır. Bu evrede performansın etkililiği, yetenekten çok, o kişinin göstereceği çabaya dayanmaktadır.
2- Satış Evresi: Satış evresi, ürünler için talebi tatmin etmekten çok, teşvik etmeyi kapsamaktadır. Bu
evrede satış elemanı, müşterileri ürünleri satın almaya ikna etmek için agresif satış tekniklerini kullanarak şirketinin kısa vadeli amaçlarını elde etmek üzerinde yoğunlaşır. Bu evrede, kişilik özelliklerini belirleme konusunda durulmaktadır. Bu özellikler, satış elemanı performansıyla ilgili agresif durumu ve satışın amaçlarını ve satışı kapatmayı gerçekleştirebilmek için etkili tekniklerin kullanımı gibi konuları kapsamaktadır. Satış evresi hâlâ satış elemanı alıcı karşısında güçlü olduğu aşamadır, ancak rekabet artmaya başlamıştır. Satışı gerçekleştirme yolları aranır. Modern satış teknikleriyle, satış elemanlarının daha etkin çalışmaları istenir.
3- Pazarlama Evresi: Pazarlama kavramının uygulanması, satış elemanının pazarlama evresindeki rolünü
değiştirmektedir. Bu evrede satış elemanı, satış stratejileri geliştirirken, hem müşterilerin hem de firmaların ihtiyaçlarını dikkate almaktadır. Pazarlama evresinde satış elemanının rolü “problem çözücü” olarak kabul edilse de, müşterilerin problemlerini çözmede dikkate alınan alternatifler dizisi, tipik olarak, firmanın mevcut ürün ve hizmet sunumlarının satışıyla kısıtlanmıştır. Müşteri ihtiyaçları, satış sunumunu gerçekleştirmede dikkate alınsa da, satış elemanının temel amacı, müşterinin kârlılığını artırmak değil. satışı gerçekleştirmektir. Pazarlama evresinde satış elemanının etkililiğini arttırmak için yapılan araştırmalar, daha çok şu konularda yoğunlaşmaktadır: Satış elemanında müşteri oryantasyonu geliştirme ve adapte edici satışı uygulamak için satış elemanını desteklemek.
4- Ortak Hareket (İlişki) Evresi: Bu evrede satış elemanı, değer yaratıcı olmaktadır. Satış elemanları, hem müşterilerin hem de şirketin kârlılığını artırıcı çözümler geliştirmek için, her iki taraf ile birlikte
çalışmaktadır. Bu yüzden, bu evrede satış elemanı, müşterileri arasındaki ilişkisel değişimleri geliştirmeye ve bunu muhafaza etmeye çalışmaktadır. Hem satış elemanı ve hem de alıcının kârlılığını artırma, tipik olarak, buradaki firmanın, riskli ve özel yatırımlar yapmasını içermektedir.
Ortak hareket evresinde satış elemanının amacı, müşterilerle uzun vadeli ilişki geliştirmektir. Bu evrede satış elemanı, hem kendi firmasında hem de müşteride güven ve bağlılık oluşturma ihtiyacındadır.
Satış elemanının diğer evrelerdeki rolleri ile ortak hareket evresindeki rolü arasında üç temel farklılık bulunmaktadır:
*Kişiler arası iletişim konusu
*Satış elemanının amacı
*Satış ekibi oluşumu

Kişisel Satışın Amaçları
Kişisel satış çalışmalarından beklenen özgül amaçlar işletmeden işletmeye değişmekle birlikte bunlar başlıca üç grupta toplanabilir.
Bunlar;
*Olası müşterileri bulmak,
*Olası müşterileri satın almaya ikna etmek,
*Müşteri memnuniyetini devam ettirmektir.

Olası müşterileri bulmak: Kişisel satışın birinci amacı; hangi bireylerin veya hangi örgütlerin olası müşteri olabileceklerini bulmaya çalışmaktır. Bir başka deyişle, olası müşterilerin satılan kullanıp kullanmayacaklarını ve ödeme gücüne sahip olup olmadıklarını öğrenmektir.
Olası müşterileri satın almaya ikna etmek: Birçok olası müşteri, satın alma kararı vermeden önce
belirli bir tür bilgilenme istemektedir. Satış personelinin bir veya daha fazla satın alıcı veya olası müşterileri ile bir kez yüzyüze satış sunusu yapmasına “satış ziyareti” denir. Çoğu kez satışı, bir satış ziyareti ile bitirmek mümkün olmaz. Aracılar aracılığı ile satış yapmada, satış ziyareti sayısı az olabilir.
Buna karşılık, doğrudan sanayici satışlarda satış ziyaretlerinin sayısı artabilir.
Müşteri memnuniyetini devam ettirmek: Birçok işletmenin, ürününü bir kere satın alan müşterilerle yaşamını sürdürmesi çok zordur. Kişisel satış eylemlerinin bir başka amacı da müşterilerin memnuniyetini devam ettirmektir. Satış personeli çoğu zaman satış sonrasında da müşteriye bilgi ve hizmet sağlar.

Kişisel Satış Fonksiyonları

Değişik satış uygulamalarından hareketle satış gücü fonksiyonlarını dört grupta incelemek mümkündür.
Temsil Fonksiyonu: Satışçı görevi icabı, işletmenin gerçek veya potansiyel müşteri ile temas kuran, görüşen ve satış yapmaya çalışan bir kişi olarak, tüm bu uğraşılarında, bağlı olduğu işletmeyi ve ürünleri temsil etmeye çalışır.
Yöneticilik Fonksiyonu: Satışçı görevi nedeniyle, öncelikle kendi işlerini yönetecek yetenekte olmalıdır. Satışçının kendi başına karar vermek durumunda kalacağı zamanlar olabilir.
Satış Fonksiyonu: Satışçı doğrudan ya da dolaylı olarak satışı gerçekleştirir. Ya satışı direkt olarak kendi gerçekleştirir ya da gerekli bağlantıları kurar ve pazarlama iletişiminin sağlanmasına yardımcı olabilir.
İletişim Fonksiyonu: Satışçının doğrudan hedef kitle ile görüşmeler yaparak ikna çabaları, satış faaliyetleri ve satış sonrası takip süreci eylem ve iletişim olarak gerçekleştirilmesidir.

Kişisel Satış ve Tutundurmadaki Yeri

2011-05-27T13:00:00.000-07:00

Tutundurma, işletmenin ürettiği mal ve hizmetlerin varlığını tüketicilere duyuran, işletmenin yaşamasını ve gelişimini sağlayan bir pazarlama aracıdır. Başka bir tanıma göre tutundurma, bir bireyin, bir işletmenin bir kurumun veya örgütün uygun bilgiyi hedef kitlede kabul doğuracak, reaksiyon yaratacak veya arzu edilen başka bir tepkiyi harekete geçirecek kadar ikna edici biçimde bu kitleye iletişimidir.

Tutundurma, işletme tarafından tüketicilerle iletişimi sağlamak ve ürün ve hizmetler ile ilgili bilgi vererek, kurum yararına gerekli diğer değişiklikleri sağlamaya yönelik pazarlama çabalarıdır.

Tutundurmanın Önemi
Son yıllarda tutundurma çabalarına önem verilmesi ve daha çok zaman ve kaynak ayrılmasının arkasında bazı nedenler ve gelişmeler yatmaktadır. Bu faktörler şöyle sıralanabilir.

*Üreticilerle tüketiciler arasındaki fiziksel mesafelerin artması
*Nüfus artışı sonucu tüketici sayısının artması
*Gelir artışı sonucu pazarların büyümesi
*İkame malların çoğalmasıyla rekabetin artması
*Aracı kuruluşların artması ve dağıtım kanallarının genişlemesi
*Yine gelirin artmasıyla, tüketici arzu ve ihtiyaçlarının değişmesi; tüketicinin farklılık, üstün kalite ve nitelik araması.

Pazarlama Faydaları

2011-05-27T12:04:00.000-07:00

Pazarlamanın beş temel faydası vardır. Bunlar;
1. Şekil Faydası: Üretilecek malların hangi şekilde, boyut ve ebatta imal edileceği pazarlama departmanının elde edeceği bilgilerden yararlanılarak yapılır.
Üretim faaliyetleri sırasında doğadan çıkarılan hammaddeler, pazarlama faaliyetleriyle elde edilen tüketici istekleri doğrultusunda üretilerek şekillendirilirler. Ürünlerin hangi-boyda, hangi ebatta, hangi şekilde imal edilmesi gerektiğine karar verirken pazarlamanın elde ettiği bilgilerden yararlanılır. Böylece pazarlama şekil faydası yaratmış olur.
2. Yer Faydası: Tüketiciler genellikle mal ve hizmetlerin üretildiği yerlerden uzak bölgelerde bulunurlar. Bir başka deyişle tüketicinin ihtiyaçlarını karşılayacak mal ve hizmetler, tüketicilere yakın yerlerde üretilmezler. Mal veya hizmetin, üretim merkezlerinden alınarak tüketiciyle buluşmasını sağlamak bir pazarlama hizmetidir. Bu pazarlamanın yer faydasını yaratmış olur.
3. Zaman Faydası: Üretim süresi belirli mevsimlerle kısıtlı olabilen malların, bazen zorunlu olarak her mevsimde tüketilmesi gerekebilmektedir. Buna en güzel örnekte buğday ve benzeri tarım ürünleridir. Dolayısıyla pazarlama faaliyetleriyle bu malların depolanarak muhafaza edilmesi ve her mevsimde tüketiciye ulaştırılması gerekmektedir. Bu pazarlamanın zaman faydasını yaratmış olur.
4. Mülkiyet Faydası: Tüketicilerin bir maldan faydalanarak tüketebilmesi için o malın kendisine getirilerek satılması, yani malın mülkiyetinin tüketiciye intikal ettirilmiş olması gerekmektedir. Pazarlama bu dağıtım ve satış işlerini gerçekleştirir. Bu pazarlamanın mülkiyet faydasını yaratmış olur.
5. Prestij Faydası: Belirli malların alınıp kullanılması ve tüketilmesi kişilere bir ölçüde prestij sağlamaktadır. Bilhassa az gelişmiş toplumlarda bazı ürünlerin kullanılıp tüketilmesinin gerçek nedeni ihtiyacın karşılanmasından ziyade başkalarına gösteriş zevkidir. Örnek vermek gerekirse, belirli mağazalardan alışveriş yapmak, belirli marka üründen tüketmek, belirli marka arabaya binmek, gösteriş ve prestij sağlama amacına yöneliktir .

Pazarlama Karması Kararları

2011-05-27T11:39:00.000-07:00

Pazarlama karması; “Bir işletmenin hedef pazarda istediği tepkiyi alabilmek için bir araya getirdiği kontrol edilebilir pazarlama değişkenleridir”.
Mc Carthy tarafından 1960’lı yıllarda geliştirilen bu karma daha çok pazarlamanın 4P’si olarak bilinmekte
olup, Product (ürün), Price (fiyat), Place (yer), Promotion (tutundurma)’un baş harflerinden meydana gelmiştir. Bu bileşenler temel pazarlama ya da pazarlama karar değişkenleri olarak kabul edilmektedir.
Yaygın olarak kullanılmakta olan sınıflandırma:
1. Ürün (Product)
2. Fiyat (Price)
3. Tutundurma (Promotion)
4. Dağıtım (Place)
Ercan Kaşıkçı'nın Paramosyenel Pazarlama'nın 7P'si kitabını referans alarak bu pazarlama karması elemanlarına hizmet sektörünüde dikkate alarak 3P daha eklememiz mümkündür. Özellikle 4P karmasına eklenen 3P hizmet sektöründe çok daha fazla önem kazanmaktadır. Bu durumda pazarlama karması elemanları aşağıdaki maddeler ile ifade edilebilir;
1- Product (Ürün)
Ürün: Hedef pazara sunulan ürün ve hizmetlerin tamamıdır. Ürün sadece fiziksel bir obje olmayıp, tüketicinin gereksinimini karşılayan faydalar ve değerlerin toplamıdır.
2- Price (Fiyat)
Fiyat: Tüketicilerin ürünü almak için ödediği miktardır.
3- Place (Yer)
Dağıtım: Bir malın üreticiden tüketiciye veya endüstriyel alıcıya akışında izlediği yol şeklinde tanımlanabilir. Ürünün hedef kitleye ulaştırılması için, işletmelerin düzenlediği aktivitelerden oluşur.
4- Promotion (Tutundurma)
Tutundurma; ürünleri, fikirleri, kavramları kabul etme konusunda “başkalarını ikna etmek için yürütülen iletişim faaliyetleri” olarak tanımlanır.
İşletmeler; tüketicilere bilgi vermek, hatırlatma yapmak, onları ikna etmek ve hedefledikleri kitleye ulaşmak için, pazarlama karmasının elemanlarından “tutundurma”ya oldukça önem vermektedirler. Tüm bunlar aslında, şirketlerin gerçekleştirmek istedikleri “NAIDAS” modeliyle açıklanmaktadır.
İngilizce’de gereksinim (need) yaratmak, dikkat çekmek (attention) , ilgi uyandırmak (interest), arzu oluşturmak/istek yaratmak(desire), harekete geçirmek (action) ve tatmin sağlamak (satisfaction) sözcüklerinin baş harfleriyle isimlendirilen bu model; pazarlamanın ilkelerini ve reklamın iletişim amacının etkilerini açıklamaktadır.
Tutundurma karmasını 5 ana başlıkta inceleyebiliriz:
Bunlar;
İnsan: Gerçekte tüm hizmetlerin yerine getirilmesi insana dayalıdır ve çoğunlukla müşteri ile doğrudan ilişkilidir. Örn: Lokanta-Garson
Süreçler: Hizmetler genellikle müşterinin önünde sunulduğundan, hizmetin sunulduğu süreçler müşterinin satın aldıklarının bir parçasıdır. Örnek: Lokantalarda mavi bayrak uygulaması, fast-food zincirlerinde hizmetin en çabuk ulaştırılması (McDonalds-en iyi çalışan ödülü-ayın elemanı seçilmesi gibi yollarla satış performansının artırılması)
Fiziksel Kanıt: Hemen her hizmet fiziksel unsurları içerir. Örneğin, her ne kadar ödenen faturanın büyük bir kısmı dekor, atmosfer, garsonlar, hatta bulaşık yıkayanlar gibi hizmetin fiziksel unsurlarına gitse de, bir lokanta yemeği fiziksel bir şeydir. Dershanelerin derslik yapısı, öğrenci sayısı, kazanan öğrenci listesi fiziksel kanıt unsurlarıdır.
1. Mamul
- Kalite
- Çeşitler
- Marka
- Stil
- Ambalaj
- Garanti
- Sağlanan Hizmetler
- İadeler
- Diğer Özellikler
2. Fiyat
- Fiyat Düzeyi
- İndirimler
- Kredi Kosulları
- Ödeme Sartları
- Liste Fiyatı
- Kota
- Fiyat değişiklikleri v.b.
3. Tutundurma
- Kişisel Satış
- Reklâm
- Halkla İlişkiler ve Tanıtma
- Satış Geliştirme
- Doğrudan Pazarlama
4. Dağıtım (yer)
- Dağıtım Kanalları
- Dağıtım Kapsamı
- Çıkış Noktaları
- Satış Bölgeleri
- Stoklar
- Nakliye.

5- People (Hedef Kitle)
6- Process (Süreç)
7- Physical Evidence ( Fiziksel Belirti, Kanıt)

Pazarlamanın Gelişimi

2011-05-27T08:58:00.000-07:00

Bir bütün içerisinde ele alındığında, pazarlamanın gelismesine neden olan faktörleri
su sekilde sıralamak mümkündür.
1. Üretimin artması,
2. Teknolojinin gelişmesi,
3. Nüfusun artması,
4. Eğitim ve bilginin artması (Tüketicinin bilinçlenmesi),
5. Kişi başına düşen gelirin artması,
6. Ulusal ve uluslararası pazarların sürekli büyümesi,
7. Sosyal, kültürel ve politik şartların gelişmesi.

Pazarlamanın gelişme sürecinde geçirmiş olduğu dönemleri şu şekilde sıralayabiliriz:

1. Üretim Anlayışı Dönemi: Bu döneme özgü slogan “ne üretirsen üret satarsın ”dır. Bu dönemde, üretim, talebi karşılayamadığı için firmaların üretimleri, hiçbir çabaya gerek duyulmadan pazar tarafından talep edilir. Bu dönem Henry Ford’un şu sözleriyle özetlenebilir: "Siyah olmak koşuluyla, müşteriler satın alacakları arabanın rengini seçebilirler".
2. Ürün Anlayışı Dönemi: Bu döneme özgü slogan “Kaliteli Ürün Kendini Satar”dır. Ürüne yönelik anlayıs, tüketicilerin kendilerine sunulan en üstün nitelik, performans ve özelliklerdeki mamulleri tercih edeceklerini kabul etmektedir.

3. Satış Anlayışı Dönemi: Dönemin tipik düsünce tarzı "ne üretirsen üret onu satarsın, yeter ki satmasını bil" şeklinde ifade edilebilir. Kapasitesinden tam olarak yararlanamayan, stoklarında mal birikmiş, satış konusunda sık sık krizle karşılaşan işletmelerce de savunulan bir düşüncedir. Bu düşüncenin uygulandığı işletmeler geniş bir satış elemanı kadrosuna sahiptir. Satış elemanları yüksek basınçlı hatta agresif satış politikaları uygulayarak, müşterileri satın almaya ikna etmeye çalışır hatta zorlarlar.
4. Modern Pazarlama Anlayışı Dönemi : Modern pazarlama anlayışını benimsemiş olan işletmeler, ürettiklerini tüketicilere satmak yerine, tüketicilerin arzu ettikleri ürün ya da hizmetleri üretmeye çalışmakta, tüm maddi ve beşeri olanaklarını bu amaç için seferber etmektedirler. Bu döneme özgü slogan
ise “ne üretmeliyim ki satabileyim” ifadesidir.
“ne üretmeliyim ki satabileyim” ifadesidir.
Modern pazarlama yönetiminde gerçekleştirilen bazı önemli faaliyetler şu şekilde belirtilebilmektedir.
*Tüketicilerin satın alma davranışları yakından takip edilir: tüketicilerin ürünleri; neden, nereden hangi günlerde, hangi saatlerde ve ne sıklıkla satın aldığı yakından takip edilmektedir.
*Tüketici beklentilerinin önünde ürün hizmetler geliştirilir: Tüketicilerin sadece talep ettiği ürünlerin satışı değil aynı zamanda yeni ürünler de geliştirilir.
*Satış arttırıcı çabalar gerçekleştirilir: Satış noktalarına, satışlarını artırmaları için promosyon, hediye, plaket vb. ödüller verilmektedir.
*Etkin bir pazarlama iletişimi faaliyetleri gerçekleştirilir: Üretilen ürün ve hizmetlerin tüketiciler tarafından tanınmasında, tercih edilmesinde ve rakiplerin ürünlerinden farklılık yaratılmasında pazarlama iletişimi faaliyetleri gerçekleştirilir.
*Etkin bir pazarlama karması oluşturulur: Ürünlerin hedef kitlesine yönelik olarak pazarlama karması da oluşturulmaktadır.
5. Toplumsal (Sosyal) Pazarlama Anlayışı Dönemi: Bu dönemin sloganı “hepimiz aynı gemide yaşıyoruz, gemi su almaya başlarsa hep birlikte batarız” ifadesidir.

Pazarlamanın Tanımı, Kavramı ve Özellikleri

2011-05-27T07:16:00.000-07:00

Pazarlama; ”tüketici ihtiyaçlarından hareketle, üretilecek mal ve hizmetleri
belirlemek, belirlenen bu mal ve hizmetlerin üretiminden en son tüketiciye veya kullanıcının
eline geçmesini sağlayacak tüm hizmet ve tekniklerin, tüketicileri tatmin ederek kâr
sağlamak amacıyla kullanılmasıdır”.
Pazar kısaca ürünlerin satıldığı yer ya da mal ve hizmet değisimi için satıcı ile
alıcıların karsılastığı ve mübadelenin gerçeklestiği yer olarak tanımlanabilir.

Amerikan Pazarlama Birliği tarafından yapılan tanımla pazarlamanın bazı önemli
özellikleri ve yönleri söyle sıralanabilir:
*Pazarlama, oldukça çok ve çesitli faaliyetler bütünü veya sistemidir.
*Pazarlama, insan ihtiyaçlarını karsılayıcı bir mübadele faaliyetidir.
*Pazarlama, mallar, hizmetler ve fikirlerle ilgilidir.
*Pazarlama sadece bir malın reklamı veya satıs faaliyeti olmayıp, daha üretim
öncesinde mamulün fikir olarak planlanıp gelistirilmesinden baslayarak, fiyatlandırılması,
tutundurulması ve dağıtımıyla ilgilidir.
*Pazarlama bir isletme faaliyetleri grubu olarak, çok dinamik yapıda sürekli ve sık sık
değişebilen bir ortamda yürütülür.

İş Kurma Süreci

2011-05-26T02:05:00.000-07:00

Başarılı Bir İş Kurmak İçin Gereken Şartlar

1. Gerekli Yeteneklere Sahip Bir Veya Birkaç Kişinin Varlığı

Yetenekler teknik ve idari olmak üzere iki gruptan oluşmaktadır. Genel olarak teknik yetenekleri olan birisinin idari olayları öğrenmesi idari yetenekleri olan birisinin teknik olayları öğrenmesinden daha kolay olmaktadır.

2. Kişilerin İş Kurma ve Yürütme İçin Gerekli Teşvike Sahip Olmaları

Kişiyi teşvik eden birçok faktörden söz edilebilir. Bu faktörlerden bazıları;

İyi Bir Fikir

İyi Bir Fırsat

Uygun Bir Yer

Uygun Zaman

İşin Gerçekleştirilmesi İçin Gerekli Kaynakların Sağlanması: Öncelikle gerekli sermayenin sağlanması ve daha sonra da işletmede bulunan ve önemli bir üretim faktörü kaynağını temsil eden çalışanların görev ve sorumlulukların belirlenmesi büyük önem taşımaktadır.

İş Kurma Sürecinin Temel Adımları

İş kurma sürecinin temel adımları sekiz aşamadan oluşmaktadır. Bu aşamalar;
1- Motivasyona sahip olmak:

Girişimcilerin kendi işini kurma kararını verdiren motivasyon kaynakları şunlar olabilir;
- Kendi kendinin patronu olmak, başkalarının emri altında çalışmama isteği,
- Mevcut iş seçeneklerinin verdiği maddi ve manevi kazanımlardan daha fazlasına ulaşma isteği,
- Kendi geleceğini kendi karar ve çabaları ile şekillendirme isteği,

- Kendi işini kurmak dışında hayatını kazanma seçeneklerinin sınırlı olması,
- Emekli vb. gruplarda olduğu gibi iş kurarak daha çok manevi tatmin sağlama çabası,
- Bağımsız ya da esnek bir iş ortamına sahip olmak,
- İş fırsatlarını değerlendirme isteği.

2- Başarılı bir iş fikri belirlemek
3- Çalışma programı hazırlamak
4- İş fikrinin ön değerlendirmesini yapmak
5- İş fikrinin yapılabilirlik araştırmasını yapmak
6- İş planı hazırlamak

Bir iş planında bulunması gerekenler;
a) Firmanın tanıtım sayfası,
b) Özet,
c) Endüstrinin analizi,
d) Yatırımın tanıtılması (ürün, hizmet, ölçek, makine-teçhizat, personel)
e) Üretim planı,
f) Pazarlama planı,
g) Örgütsel plan,
h) Risk değerlendirme,
i) Finansal plan,
j) Ekler.
7- İşi kurmak
8- İşletmeyi geliştirmek

İnovasyon ve Teknoparklar

2011-05-25T11:34:00.000-07:00

Teknoparklar, bilgi teknolojilerine ve ileri teknolojilere dayalı işletme ve kuruluşların, teknoloji üretmek, geliştirmek ve transfer etmek amacıyla faaliyette bulundukları, bu amaçların gerçekleştirilmesine elverişli ortam ve koşulları sağlayacak biçimde yönetilen merkezler olarak tanımlanmaktadır. Genellikle bir üniversite veya araştırma merkezinin yakınında kurulan teknoparklarda kiracı olan işletme ve kuruluşlar, bu üniversite veya araştırma merkeziyle işbirliği içerisinde çalışmaları yapmakta ve bu çalışmaların sonuçlarını ekonomik değere dönüştürmeyi amaçlanmaktadır.

İnovasyon

2011-05-25T11:32:00.000-07:00

İnovasyon, Latince bir sözcük olan innovatus’tan türemiş “toplumsal, kültürel ve idari ortamda yeni yöntemlerin kullanılmaya başlanması” anlamına gelir. Türkçe de “yenilik”, ”buluş” ve “icat” gibi kavramlarla adlandırılmakta olan bir kavramdır. İnovasyon, anlam olarak, daha önce hiç düşünülmemiş olan yeni fikirleri ticari olarak uygulamaya koyup bu sayede rekabet gücünü arttırmayı ifade eden bir kavramdır.

İnovasyon Türleri

Başlıca inovasyon ve yenilik türleri :

1. Gerçek anlamda bugüne kadar hiç olmayan bir ürünün ortaya çıkarılmış olması (İcat).

2. Mevcut ürünler ile karşılaştırıldıklarında belirgin farklılıklar arz eden ürünler (İkame).
3. Herhangi bir firma için yeni, ancak pazarda yeni olmayan ürünler (Taklit).

İnovasyon bir firmanın ürünlerinde, hizmetlerinde, üretim dağıtım yöntemlerinde, iş yapış yöntemlerinde, tasarım ve pazarlama yöntemlerinde yapılabilir.
Bunlarda sırasıyla, ‘ürün inovasyonu’, ‘hizmet inovasyonu’, ‘süreç inovasyonu’, ‘organizasyonel inovasyon’ ve ‘pazarlama inovasyonu’ olarak adlandırılır.
Ayrıca, inovasyon yapılırken teknolojinin önemli bir girdi olup olmadığı göz önünde bulundurularak ‘teknolojik inovasyon’ ve ‘teknolojik olmayan inovasyon’ sınıflandırmasına da gidilir.

İnovasyon, içerdiği farklılığın, yeniliğin ve değişkenliğin büyüklüğüne göre de ‘radikal’ veya ‘artırımsal’ olmak üzere ikiye ayrılır.

1. Ürün İnovasyonu
Yeni bir mal veya hizmeti piyasaya sürmek veya malın/hizmetin içeriğinde veya kullanım niyetinde önemli geliştirmeler yapmak olarak tanımlanabilir. Farklı ve yeni bir ürünün geliştirilmesi; ya da varolan üründe değişiklik, farklılık ve yenilik yapılması ve bu ürünün pazara sunulması ‘ürün inovasyonu’ olarak adlandırılır.

2. Hizmet İnovasyonu

3. Pazarlama İnovasyonu
Pazarlama inovasyonu, ürünün dizaynında, paketlemesinde, dağıtım yada fiyatlandırmasında muhteşem değişikler içeren yeni pazarlama metotlarını kullanmaktır.
Pazarlama inovasyonu için üç aşama izlenmelidir. Bunlar sırasıyla keşfetme, geliştirme ve dağıtımdır.
Keşfetme aşamasında yapılması gereken hedef kitlenin sorunları iyi bir şekilde belirlenerek ve onlara neler önerilebileceğinin belirlenmesidir.
Geliştirme aşamasında ise artık iyice bilinen sorunları rahatlatabilecek çözümler ve aletler geliştirilmelidir.
Dağıtım aşamasında ise dağıtımın bir zamanlık bir iş olmadığı bunun sürekli olarak devam ettirilmesinin sağlanması gerekir.
Daha fazla müşteri çekebilmek için, ürün ve hizmetlerde farklı, değişik ve yeni tasarımların, ambalajların ve pazarlama yöntemlerinin geliştirilip kullanılması pazarlama inovasyonu olarak adlandırılır.
4. Organizasyonel İnovasyon
İşletmenin işyeri organizasyonundaki veya dış ilişkilerindeki iş pratiklerini yeni bir örgütsel yöntemle yürütmektir.
5. Süreç İnovasyonu
Yeni veya önemli ölçüde geliştirilmiş üretim yöntemi veya dağıtım metodu uygulamaktır. Süreç inovasyonu, farklı ve yeni bir üretim ya da dağıtım yönteminin geliştirilmesi veya varolan yöntemlerin iyileştirilip daha gelişkin hale getirilmesidir.
6. İş Modeli İnovasyonu
İş modeli kavramı iş hayatı gündemine 1990’lı yıllardan sonra girmeye başlamıştır.
Temel iş modeli çeşitlerinden birkaçının aşağıdakiler olduğu söylenebilir.
Olta ve Yem İş Modeli
Çok Katlı Pazarlama İş Modeli
Müzayede İş Modeli: Oldukça eski bir yöntemdir. Herhangi bir ürünü açık artırma veya açık eksiltme metodu ile satmaktır.
Kum Saati İş Modeli: Dağınık bir şekilde yerleşmiş olan çok sayıda satıcının ve daha fazla sayıda olan alıcının, tek bir merkezde toplayarak özellikle tüketicilere kolay bir alışveriş sağlayan bir iş modelidir.
İskontolu Fiyat İş Modeli
Çok Komponentli İş Modeli: Aynı ürünün farklı kanallarda çok farklı şekillerde satılması suretiyle yapılan iş modelidir.

Risk Sermayesinin Türkiye’deki Gelişimi

2011-05-24T09:44:00.000-07:00

Risk sermayesi, Türkiye de ilk defa Sermaye Piyasası Kurulu’nun, 06.07.1993 tarih ve 21629 sayılı resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren, Seri: VIII, No: 21 sayılı Risk Sermayesi Yatırım Ortaklıklarına ilişkin Esaslar Tebliği ile yasal düzenlemeye kavuşmuştur. Sermaye Piyasası Kurulu düzenlemelerine göre, Türkiye’de risk sermayesi kurumu üçlü bir yapıya sahiptir. Bunlar, risk sermayesi yatırım fonları, risk sermayesi yatırım ortaklıkları ve risk sermayesi yönetim şirketleridir. Her üçünün de çalışma esaslarını belirleme ve denetleme yetkisi, kanunla Sermaye Piyasası Kurulu’na verilmiştir. Ancak, başlangıç sermayesi ve kayıtlı sermaye tavan seviyesinin yüksek bulunması nedeniyle kurumlardan gerekli ilgi görülmemiş ilk olarak 1996 yılında Vakıfbank A. Ş. girişimi ile Vakıf Risk Sermayesi Yatırım Ortaklığı A. Ş. kurulmuştur.
Bu şirket Türkiye’de gerçek anlamdaki ilk risk sermayesi şirketidir. Şirket, yazılım, biyoteknoloji, kompozit malzeme ve makine imalat sektörlerini yatırım için öncelikli sektörler olarak belirlemiştir. 2000 yılında borsaya kote olmuştur. Şirketin ilk yatırımı, ODTÜ-KOSGEB Teknoloji Geliştirme Merkezi’nde faaliyet göstermekte olan Teknoplazma A. Ş.’dir.

Risk Sermayesinin Dünyadaki Gelişimi

2011-05-24T03:36:00.000-07:00

Çağdaş finansal yöntem olarak risk sermayesinin ilk uygulandığı yer Amerika Birleşik Devletleri’dir.
1946 yılında Boston da kurulan Amerikan Araştırma ve Geliştirme Şirketi (American Research and Development Corporation, ARD), ilk kamu risk sermaye şirketi olarak, risk sermayesi yatırımları için kurumsal bir örnek teşkil etmiştir. Bunun KOBİ’ler için öneminin anlaşılması ile 1953 yılında bazı bankalar ve yatırım şirketleri, küçük ölçekli işletmelere uzun vadeli fonlarla finansman hizmeti sağlamak üzere Küçük işletmeler Dairesini (Small Business Administration, SBA), kurmuşlardır.
1971 yılında Amerika da Gelişmekte Olan şirketler Borsası (NASDAQ) kurulmuş, bu sayede KOBİ’lerin finansman ihtiyacına yönelik işlemler bir kurum çatısı altında toplanarak işleyişi daha düzenli hale getirilmiştir.
Fransa’da KOBİ’lere destek amacıyla 1967 de Ulusal Geliştirme ve Araştırma Ajansı (ANVAR) kurulmuştur.
Almanya’da, risk sermayesi uygulamaları kamu şemsiyesi altında gelişmiştir. 1978 yılında 28 Alman bankasının katılımıyla, büyük çapta bir risk sermayesi şirketi kurulmuştur.
NASDAQ benzeri piyasaların kurulmasıyla risk sermayesi ile ilgili işlemler özellikle Japonya, Çin ve Hong Kong da yoğunlaşmıştır. İsrail’de risk sermayesi alanında neredeyse ABD kadar hızlı büyümektedir. Küçük bir ülke olmasına rağmen teknoloji şirketlerinin sayısı oldukça fazladır. İsrail de bugün 250’den fazla risk sermayesi şirketi faaliyet göstermektedir. Bu şirketlerin büyük bir bölümü ABD’li risk sermayesi şirketleri içinde ilgi çekici olmaktadır.

Risk Sermayesi Şirketi Türleri

2011-05-24T02:37:00.000-07:00

1. Bağımsız Risk Sermayesi Şirketleri: Bu tür şirketler kurumsallaşmış risk sermayesi kaynakları olarak tanımlanıyorlar. Özel ortaklıklar şeklinde yapılanıyorlar. Bu şirketlerin yönetim kadrolarında risk sermayedarı da söz hakkına sahiptir. Yönetimde ortaklar konulan sermayenin % 2.5 - 3’ü oranında yönetim ücreti alıyor. Ayrıca bu ortaklar uzun vadede sermaye kazançlarından % 20 oranında kâr payı alıyor.
2. Finansal Kurumlara Ait Risk Sermayesi Şirketleri: Türkiye’de henüz uygulaması bulunmayan bu şirketler, ticari bankaların ve sigorta şirketlerinin, kendi kredi koşullarına uymayan risk ve getirisi yüksek yatırımların finansmanı için risk sermayesi şirketleri kurmalarıyla oluşuyor. Bu tür şirketler de ‘sınırlı sorumlu ortak’ konumunda oluyorlar.
3. Finansal Olmayan Kurumlara Ait Risk Sermayesi Şirketleri: Bu tür şirketler genellikle büyük sanayi şirketleri tarafından kuruluyor. Amaçları piyasadaki yoğun rekabetten galip çıkabilmek ve paylarını arttırmak için, yeni ürün geliştirerek güçlü bir yapıya sahip olmaktır.
4. Küçük İşletme Yatırım Şirketleri: Küçük işletmelere borç sağlayan özel finansman kuruluşları kimliğindeler.

Risk Sermayesi Şirketi Türleri

2011-05-23T07:38:00.000-07:00

1. Bağımsız Risk Sermayesi Şirketleri: Bu tür şirketler kurumsallaşmış risk sermayesi kaynakları olarak tanımlanıyorlar. Özel ortaklıklar şeklinde yapılanıyorlar. Bu şirketlerin yönetim kadrolarında risk sermayedarı da söz hakkına sahiptir. Yönetimde ortaklar konulan sermayenin % 2.5 - 3’ü oranında yönetim ücreti alıyor. Ayrıca bu ortaklar uzun vadede sermaye kazançlarından % 20 oranında kâr payı alıyor.
2. Finansal Kurumlara Ait Risk Sermayesi Şirketleri: Türkiye’de henüz uygulaması bulunmayan bu şirketler, ticari bankaların ve sigorta şirketlerinin, kendi kredi koşullarına uymayan risk ve getirisi yüksek yatırımların finansmanı için risk sermayesi şirketleri kurmalarıyla oluşuyor. Bu tür şirketler de ‘sınırlı sorumlu ortak’ konumunda oluyorlar.
3. Finansal Olmayan Kurumlara Ait Risk Sermayesi Şirketleri:Bu tür şirketler genellikle büyük sanayi şirketleri tarafından kuruluyor. Amaçları piyasadaki yoğun rekabetten galip çıkabilmek ve paylarını arttırmak için, yeni ürün geliştirerek güçlü bir yapıya sahip olmaktır.
4. Küçük İşletme Yatırım Şirketleri

Risk Sermayesi Finansman Modelinin Özellikleri

2011-05-23T06:04:00.000-07:00

Risk sermayesi finansman modelinin özelliklerini şu şekilde sıralamak mümkündür;
a) Risk sermayesi, yeni ürünlerin araştırma, geliştirme ve üretimine başlamak için gerekli sermaye eksikliklerinin karşılanmasında faizli borçla finansman yerine, sermaye katılımıyla ortak olma yöntemi şeklindeki yeni bir sermaye aktarım biçimidir.
b) Risk sermayesi yatırımı, bir yatırım projesinin taşıdığı riske katılım ve ortaklık anlamındadır.
c) Risk sermayesi uygulaması, girişimci sınıfın desteklenmesi, istihdam yaratılması, vergi gelirlerinin artması, ülkeye gelişmiş teknolojilerin girmesi, uzun vadeli yatırıma ihtiyaç duyulan projelerin finanse edilmesi, atıl fonların değerlendirilmesi ve sermaye piyasalarının canlandırılması yoluyla ülke ekonomisine olumlu katkıları olur.
d) Risk sermayesinin miktarı sadece yatırılan parayla sınırlı değildir. Risk sermayedarı bilgi birikimi ve deneyimlerini kullanarak aktif olarak girişimci şirketin yeni ürün geliştirme, pazarlama ve pazarda tutunabilme faaliyetlerine katılır.
e) Risk sermayesi şirketleri, yatırım yaptıkları işletmelerin hisselerini belirli bir pazar payına erişmelerinden sonra satarak nakde dönüştürür.

Yukarıda sıralanan maddelerden hareketle şunu söyleyebiliriz ki, risk sermayesi finansman modeli, girişimci şirketler için avantaj sağlasa da, sermayedarlar açısından bazı riskler taşır.

Risk Sermayesi Finansman Türleri

2011-05-23T05:59:00.000-07:00

Risk sermayesinde her yatırımın ihtiyacına göre farklı finansman türleri söz konusudur.

1. Çekirdek Sermayesi (Seed Capital):‘Fikir aşamasının finansmanı’ şeklinde özetlenebilir. Girişimciye ait projenin akıbeti genellikle bir yıllık süre içerisinde belli olmaktadır. Bu yatırım türü aynı zamanda oldukça sabır ister. Başlangıç devresinden 2-3 yıl önce başlanır ve likidite edilmesi için ortalama 10-12 yıla ihtiyacı vardır. Bu nedenle bu tür yatırımı profesyonel risk sermayedarları nadiren tercih eder.
2. Başlangıç Finansmanı (Startup capital): Bu yatırım biçimi risk sermayesinin genel kullanım alanı. AR-GE faaliyetlerinin ikinci aşaması olan geliştirme aşamasında kullanılıyor. Genellikle kuruluş süreci içinde olan ya da kısa bir süreden beri faaliyette olan; ancak ürününü ticarileştirememiş firmaların finansmanında kullanılıyor. Bu aşamada girişimcinin fikriyle ilgili hazırlanmış iş planı titizlikle incelenir. Başlangıç sermayesi yatırımlarının finansmanı genellikle 3-5 yıl sürer.
3. Erken Aşama ve Geçit Finansmanı (Early Stage and Gate Financing):Bu aşamada firma belli bir büyüklüğe ulaşmıştır. Pazara sürdüğü malı veya hizmeti mevcut olup, ürünün pazardaki üstünlüğünü sağlayacak bir marka imajı ve önemli bir pazar payı yoktur. İşletme bu aşamada, prototipini geliştirmiş ancak ticari üretimi ve pazarlaması için fona ihtiyaç duymaktadır.
4. Köprü Finansman (Bridge Financing): Köprü finansman 6 ay-1 yıl içerisinde halka açılmayı ümit eden şirketlere aktarılmaktadır. Eğer şirket hisse senetlerinin arzı için iyi bir yapıdaysa, şirketin halka açılana kadar faaliyetlerine devam edebilmesi için ihtiyaç duyduğu finansmanın sağlanmasında kullanılan bir yöntemdir.
5. Kuruluşun Kendi Yönetici Kadrosu Tarafından Alınması (Management Buy Out): Bir finansman türü şirket yönetim kadrosunun işletmeyi elde etmesini mümkün kılmak için sağlanan finansmandır. Günümüzde yenilenen versiyonu ile dünyada en çok kullanılan yöntemlerden biridir. Bu yatırımlar az risk taşımakta ve kazançlı olması sebebiyle tercih edilmektedir. Buradan yola çıkarak İngiltere’deki 3i şirketi MBO’nun başka bir versiyonu olan spin-out’u geliştirmiştir. Bu yöntemde, 3i şirketi ile ana şirket tarafından yeni bir şirket kurulmakta ve bir müddet sonra ana şirketten ayrılmaktadır. Böylece destekleyiciler şirket ayakta durana kadar riski omuzlamakta ve girişimcinin ilerlemesine yardım edilmektedir. Spin-out şirketinin sahiplik ve kontrolü ana şirket, yönetim kadrosu ve risk sermayesi şirketi arasında dengelenmekte ve hiçbir ortaklıkta % 50 den fazla pay alınmamaktadır.

Risk Sermayesi Kavramı ve İşleyişi

2011-05-23T05:13:00.000-07:00

Risk Sermayesi Kavramı
Sermaye, eksikliğine en sık rastlanılan üretim faktörlerinden biridir. Öz sermayenin yetersiz ve temin edilme olanaklarının kısıtlı olması, yeni finans yollarının bulunmasını zorunlu bir duruma getirmiştir. Bu sorunun aşılmasında yardımcı olan araçlardan bir tanesi olan risk sermayesi (venture capital), fikirlerini yatırıma dönüştürecek finansal güce sahip olamayan dinamik ve üretken girişimcilerin desteklenmesini esas almaktadır.
Risk sermayesi aynı zamanda; işletmede bir pay elde etmek üzere, feshedilemez haklara sahip olarak yapılan öz kaynak benzeri yatırımlar şeklinde de tanımlanmaktadır.

Risk sermayesi finansman modeli; iyi bir iş kurma fikrine sahip olan ancak yeterli finansmana sahip olmayan girişimcilere fikirlerini hayata geçirmeye imkan verecek finansmanı sağlayan bir model olarak tanımlanmaktadır.
Sermaye Piyasası Kurulu (SPK) nun mevzuatında ise “kurulmuş veya kurulacak olan ve gelişme potansiyeli taşıyan girişim şirketlerine yatırım yapılarak gerçekleştirilen uzun vadeli kaynak aktarım biçimi” risk sermayesi yatırımı olarak tanımlanmaktadır.

Literatürde risk sermayesi, cesaret sermayesi, girişim sermayesi, risk kapitali ve benzeri isimler verilen Venture Capital; dinamik yaratıcı olan ancak yeterli finanssal gücü olmayan girişimcilerin yatırım fikirlerini gerçekleştirmelerine imkan tanıyan bir yatırım finansman biçimidir.

Risk Sermayesi Sisteminin İşleyişi

Sistemin temeli bir ortaklığa dayanmaktadır. Ortaklığın bir tarafında bilimsel gelişmeleri takip eden ve bunları uygulanabilir teknolojilere dönüştürerek satılabilir bir mal üretebileceği inancını taşıyan girişimciler, diğer tarafında; bu girişimcilerin fikirlerini inceleyerek başarılı yatırımlara dönüşebileceğine inanan ve bu nedenle onları finanse eden risk sermayedarları yer alır. Risk sermayedarları olarak adlandırılan kesim, tasarruf fazlası bulunan kişiler veya çoğunlukla bu amaçla kurulmuş olan risk sermayesi şirketlerinden oluşmaktadır.

Risk sermayesi yatırımı, bir yatırım projesinin taşıdığı riske katılım ve ortaklık anlamında olup, hisse senedi karşılığında yatırımlara sermaye aktarımı şeklinde gerçekleşir. Aktif bir yatırım şekli olup, katılan yatırımcılar açısından uzun vadeli bir yatırımdır.
Risk sermayesi fonu, yatırımdan sağlayacağı getiriyi, hisse senetlerinin beş ile on yıllık bir zamanda borsada satışından elde edeceği gelirlerle sağlar. Girişimcilerin ihtiyaçlarına karşılamada geleneksel finansman araçlarının yetersiz kaldığı noktada devreye giren risk sermayesi, yeni fikirlerin veya teknolojilerin gelişip ticarileşmesi ve değer kazanması sonucu, girişimci şirketin hisse senetlerinin değerinin artması esasına dayanmakta ve ortaya çıkan değer artışı, risk sermayedarının kazancını oluşturmaktadır.
Sistemin genel itibarıyla çalışma şekli şöyledir;
1. Proje Planı Hazırlanması:
• Yatırım Maliyeti,
• İşletme Giderleri,
• Pazarlama Stratejisi,
• Gelir Tahminleri,
• Üretim Şekli,
• Yönetim Biçimi,
• Yöneticilerin Özellikleri,
• Oluşturulması Düşünülen Mali Yapı, gibi proje bilgileri ile girişimci, risk sermayesi şirketine yazılı olarak müracaat eder.
2. İlk Değerlendirme: Risk sermayesi şirketi projeyi inceler kendi normları ile karşılaştırır uygun olan proje sahiplerini görüşmeye davet eder.
3. Birlikte Çalışma: Karşılıklı görüşmelerde taraflar arasında mutabakat mevcut ise girişimci projesi üzerinde detaylı çalışmalar başlar. Bu aşamada projenin, ekonomik, teknik ve mali yapısı en az 5 yıllık dönem için projeksiyon şeklinde incelenir. Fizibilite çalışması yapılır.
4. Değerlendirme: Taraflarca neticeler değerlendirilir. Risk sermayesi tarafından değerlendirmeler olumlu sonuç verirse, şirket kendi açısından projeye katılma koşullarını belirler. Böylelikle risk sermayesi şirketinin hangi oran ve koşullarda projeye katılacağı projenin özgün koşullarına göre ortaya çıkar.
5. Yatırım Sözleşmesi: Risk sermayesi şirketi tarafından belirlenen koşulların girişimci tarafından da benimsenmesi ve mutabık kalınması durumunda, taraflar arasında, karşılıklı hak ve yükümlülükleri içeren bir yatırım sözleşmesi düzenlenir. Bundan sonraki birlikteliğin temelini oluşturacak olan bu sözleşmenin imzalanması ile gerçekleştirme aşamasına geçilir.
6. Gerçekleştirme: Taraflar tüm bilgi ve birikimlerini projenin gerçekleşmesi için kullanmaya başlarlar. Şirket kurulur, görev taksimleri yapılır. Kararlar alınır, proje gerçekleştirilir.
7. Yatırımdan Çıkış: Projenin önceden belirlenen başarı noktasına gelmesi ile risk sermayesi şirketi, yatırım sözleşmesinde belirlenen şekilde yatırımdan çıkar.

Türkiye’de Girişimcilik

2011-05-18T08:40:00.000-07:00

Türkiye’de Girişimciliğin Gelişim Süreci
1- Osmanlı İmparatorluğu dönemi,
2- 1923-1950 arası Cumhuriyet Dönemi girişimciliği,
3- 1950-1980 arası girişimcilik
4- 1980 sonrası bilgi çağı girişimciliği olmak üzere dört dönem olarak incelenebilir.

1- Osmanlı İmparatorluğu Döneminde Girişimcilik
Girişimcilik, İmparatorluğun son dönemlerinde özellikle Sanayi Devrimi’ni ve padişah Abdülmecit zamanında alınan ilk dış borç alımını izleyen yıllarda hareket kazanmıştır. Abdülmecit zamanında kurulan “Şirket-i Hayriye” ile hizmet sektörüne bir hareketlilik getirilmiş olsa da yeterli sermaye ve girişimci olmadığından sanayi sektöründe bir gelişme olmamıştır. Yine aynı dönemde finans sektöründe de bazı gelişmeler olmuş ve o günlerde günümüzdeki anlamıyla merkez bankası işlevini de gören Osmanlı Bankası kurulmuştur. Osmanlı’nın ekonomik hayatında yoğun olarak ticaret faaliyetlerinin hakim olduğu görülmektedir. Bunun başlıca nedeni ise yine azınlıklardır. Ticaret ile bu kadar yoğun olarak ilgilenilmesi sanayinin gelişmesini engelleyen en önemli faktörlerden birisi olmuştur. Sanayileşmenin yerleşime bağlı olması ve Osmanlı’nın içinden çıkamadığı savaşlar nedeniyle istenilen anda sermaye transferinin yapılamayacak olması azınlıkları bu alanda faaliyet göstermekten alıkoymuştur. Osmanlı’da elde edilen gelirin önemli bir kısmı tarımsal faaliyetlerden kaynaklanmaktaydı.
İmparatorluk sanayileşmenin gereğini 19. Yüzyılın başlarında fark etmiştir. 18 Haziran 1908’de İkinci Meşrutiyet’in ülke genelinde sağladığı özgürlük alanı ile birlikte hem ticaret hem de sanayi sektöründe hareketlilik başlamıştır. Sanayii güçlendirmek ve vatandaşların elinde sermaye birikmesini sağlayarak sanayileşmeyi hızlandırmak amacıyla 1913 yılında “Teşvik-i Sanayi Kanunu” çıkarılmıştır. Bu kanun kapsamında sanayicilere; arazi verme, vergi muafiyeti tanıma, nakliye indirimleri uygulama, üretim primi verme ve üretimin devletçe satın alınması gibi teşvikler sağlanmıştır.
Bu dönemde görülen sanayi hareketleri ağır sanayi ve küçük sanayi çerçevesindedir. Ağır sanayi, devletin elinde olan ve geliştirilerek devam ettirilen tersane ve tophanedir. Bunun yanında özel sektörde görülen küçük sanayi kapsamındaki işler ise; dokumacılık, boyacılık, debbağlık (deri işleme ve deriden eşya yapma), saraçlık (meşin ve deriden eşya yapma) ve simkeşliktir (gümüş işlemeciliği).
2- Cumhuriyet Dönemi 1923-1950 Arası Girişimcilik
1922’de toplanmış olan I. İzmir İktisat Kongresi’nde alınan kararların da bu ideolojiyi desteklediği görülmektedir. Kongrede alınan başlıca kararlar şunlardır;
• Anonim şirket kuruluşunun kolaylaştırılması
• Milli bankaların kurulması
• Demiryolu inşaatlarının devlet tarafından programlanması
• Sanayinin teşvik edilmesi
• Yerli malı kullanılması

Cumhuriyet’in ilanından 1930’a kadar geçen sürede milli ekonominin inşasına ağırlık verilmiştir. Bu dönemde ekonomideki yabancı hakimiyetinin kırılmasına ve girişimciliğin güçlendirilmesine çalışılmıştır. Bunun için 1927 yılında Teşvik-i Sanayi Kanunu çıkarılmıştır.
3 - Cumhuriyet Dönemi 1950 – 1980 Arası Girişimcilik
1950’de Demokrat Parti’nin iktidar olmasıyla ekonomide liberalleşme hareketi başlamıştır.
1950-1954 arasında parlak bir dönem geçiren Türkiye, 1954’de yaşanan kıtlık ve susuzluk nedeniyle ortaya çıkan enflasyona engel olabilmek için Kamu İktisadi Teşekküleri (KİT) tarafından üretilen ürünler maliyeti altında satılmıştır. Ancak bu uygulama sonucu ortaya çıkan yük kaldırılamamış ve sonuçta 1958 yılında devalüasyon (kur ayarlaması yoluyla değer düşürme) yapılmıştır.
1963’ten itibaren Devlet Planlama Teşkilatı’nın (DPT) kurulmasıyla beraber tekrar beşer yıllık planlı kalkınma dönemleri başlamıştır. Bu sayede öncülük misyonu ile yeni bir girişimci kuşağı oluşmuş ve özel sektör yatırımları artarak devam etmiştir. 1970’lerden itibaren ithal ikamesi yaygınlık kazanmıştır. Bu süreçte kamu yatırımları azalma, özel sektör yatırımları ise artma eğilimi göstermiştir. Yine aynı dönemde ülkede yaşanan siyasi ekonomik istikrarsızlık, terör olayları, döviz sıkıntısı, Kıbrıs Barış Harekatı’ndan sonra uygulanan ambargolar, teşvik sisteminin etkinliği kaybetmesi, dışa açık olmama ve ithal ikamesi sisteminin tıkanması girişimciliği büyük boyutta olumsuz etkilemiştir.
4 - 1980 Sonrası – Bilgi Çağı
Bu dönemin temel unsuru 24 Ocak 1980 tarihli istikrar kararlarıdır. Bu tarihten sonra serbest piyasa ekonomisi benimsenmiş ve dışa açılma ile desteklenen bu gelişme girişimciliğe yeni imkanlar sağlamış ve vizyonunu genişletmiştir. Bu çağda bilgi, girişimcilerin ve işletmelerin stratejik kaynağı haline gelmiştir. Girişimciler için bilgiye dayalı teknolojiler ve bilgi transferi önem kazanmıştır. Bilgi çağında girişimci, bilişimcidir. Bu da; yetenek, motivasyon ve bilişimi başka bir ifade ile de eğitim, deneyim ve bilgi işlem kavramlarını öne çıkarmaktadır.

Girişimcilikte Başarısızlık Nedenleri

2011-05-18T08:22:00.000-07:00

Yapılan araştırmalar, küçük işletmelerin başarısızlık oranlarının büyük işletmelere oranla daha fazla olduğunu ortaya koymuştur.
Kuruluşunun ilk yıllarında piyasadan çekilmek zorunda kalan KOBİ'lerin belli başlı başarısızlık nedenleri şunlardır:
• Sağlıklı bir Fizibilite Etüdü'nün yapılmamış olması,
• Yetersiz yönetim ve sermaye,
• İş bunalımları ve alacakların tahsilindeki sorunlar,
• Piyasayı yeterince tanımadan işe başlanılması,
• Haksız rekabet.
Bunun yanında, girişimci olmak isteyen kişiler de bir takım zorluklarla karşılaşmaktadırlar. Bunların başlıcaları şöyle sıralanabilir:
• Günde sekiz saatten çok daha fazla çalışma ile akşam ve hafta sonları dinlenme ortadan kalkacaktır.
• Özellikle ilk aylarda hatta yıllarda, çok yoğun tempolu bir çalışma olacaktır.
• Bütün mal varlığı ve sermaye ile ortaklarının parası ve mal varlığı da yok olabilir.
• Girişimci, ağır bir mali ve finansal yük ve sorumluluk taşımaktadır.
• Uzun bir süre para sıkıntısı çekebilir. İstenilen gelir düzeyini yakalamak uzun bir süre mümkün olmayabilir.
• Bütün kararları girişimci tek başına almak zorunda kalabilir.
• Bir girişimci çoğu zaman tek başına işin patronu olmakla beraber, birçok çıkar grubu girişimcinin etrafında baskı oluşturacaktır.
• Girişimcinin iş yoğunluğu ve iş hayatından kaynaklanan stres nedeniyle sağlığı tehlikeye girebilir.
• Girişimci, iş yoğunluğu nedeniyle kendi özel hayatına, eş ve dostlarına ayıracak zaman bulamayabilir.

Genel anlamda yapılan bu değerlendirmeden sonra KOBİ'lerde başarısızlık nedenlerini beş başlık altında inceleyebiliriz.

1- Kuruluş Yerinin İyi Seçilmemiş Olması

2- Rekabet Faktörlerinin Dikkate Alınmaması

Güçlü rakipler karşısında işletmelerin benimseyebilecekleri bir başka strateji de özel pazar bölümü (niches marketing: niş pazarlama) uygulamasıdır. Niş pazarlama, pazarlama eylemlerinin, pazar bölümünün daha alt türdeş (homojen) bölümlerine yönlendirilerek, müşterilerin özel ihtiyaçlarını karşılamak suretiyle rekabet avantajı elde edilmesini ifade eder.

3 - Sermaye Yetersizliği

Girişimcilerin bir kısmı, fizibilite etütlerini gerektiği hassasiyetle yapmamakta, bunu bir külfet olarak görmekte, işletme disiplininde "koyun ekonomisi" olarak da bilinen, başkası kâr ediyorsa ben de ederim anlayışıyla işe girişmektedirler.
4 - Kişisel Unsurlar : Girişimcilerin başarısızlıklarında, saydığımız dışsal unsurların yanında, bizzat kendilerinden kaynaklanan bazı eksiklikler de etkili olmaktadır. Kişisel başarısızlık unsurları olarak değerlendirebileceğimiz bu faktörler, iki başlık altında aşağıda incelenmiştir.
1- Ticaret Bilgisinin Yetersizliği
Bir girişimcinin iyi bir torna ustası veya aşçı olması yeterli değildir. Yönetim ve diğer işletme fonksiyonları konusunda da belli bir bilgiye sahip olması, her bir işletme fonksiyonu için yeterli bilgiye sahip, deneyimli personeli istihdam etmesi gerekmektedir.
2- Hazırlıklı Olmadan İşe Başlamak
Yeterince deneyime sahip olmayan kişilerin, gereken hazırlıkları da yapmaksızın, zaman zaman bir işe soyundukları görülmektedir.

5- Yetersiz Zaman

Zamanın geniş tutulması, fırsatın kaçırılmasına neden olabilir. Fırsatın kaçırılmaması için acele alınan kararlarda da başarısızlık riski yüksektir. Zaman problemi, İşletme kurulduktan sonra da önemini devam ettirir. Girişimciler, özellikle küçük işletmelerde, işin patronluğu yanında, işletmede belli görevleri de yerine getiren kişiler olarak karşımıza çıkmaktadırlar.

Girişimcilikte Başarı Faktörleri

2011-05-18T07:22:00.000-07:00

İşletmenin başarıya ulaşmasında temel görevin girişimciye ait olduğu açıktır. Bu realite doğrultusunda, başarılı olabilmek için bir girişimcinin bazı özellikleri taşıması gerektiğini söyleyebiliriz.
İşletmenin başarısında, amaçlarına ulaşabilmesinde ve diğer işletmelerle rekabet edebilmesinde önemli rol oynayacak olan bu özelliklerden bazıları şunlardır:
• Uzun süre yorulmadan çalışabilme,
• Zorluklara kolaylıkla karşı koyabilme,
• Davranış ve kararlarda azimli olma,
• Mali gücünü kuvvetlendirinceye kadar az kârla yetinme,
• İşin gerektirdiği teknik ve sosyal beceriye sahip olma.
Başarılı ve başarısız bir iş adamı, kişisel ve buna bağlı olarak karar alma yeteneği ile birbirinde ayrılmakla birlikte, bir işe başlarken göz önünde bulundurulması gereken bazı başarı faktörleri de vardır.
1- İş Olanağının Bulunması
2- İşe Başlamak İçin Uygun Zamanın Seçilmesi
3- Yönetim Yeteneği ve Tecrübesi : Yönetim, sadece beşeri faktörlerin değil, işyerindeki bütün kaynakların planlanmasını, yönlendirilmesini ve koordine edilmesini kapsayan, geniş kapsamlı bir kavramdır.
4- Öz Sermaye ve Kredi Olanakları
5- Riske Karşı Sigorta

Girişimci Olma Sebepleri

2011-05-18T07:04:00.000-07:00

İnsanları girişimci olmaya yönelten birçok faktör bulunmaktadır:
Bu faktörler su şekilde sıralanmaktadır:
• Kendi işinin patronu olmak, başkalarından emir almamak ve yeteneklerini kullanabilmek her şeyden önce özgürlük sağlamaktadır. Kişinin kendi işi ve kendi mutluluğu için aldığı kararları gerçekleştirerek arzularına ulaşması motivasyon sağlayıcı bir güç olmaktadır.
• Bir fikri ya da düşünceyi kendi işini kurarak gerçekleştirmek,
• İstediği bir işte çalışabilmek ve böylece sahip olduğu potansiyellerine ulaşmak. Birçok insan işini sıkıcı olarak bulur ve kendi işini kurduğunda tüm hünerlerini ve bilgilerini kullanacağına inanır.
• Tanınma ve prestij kazanma, yaptıklarıyla toplumda iz bırakma isteği,
• Para kazanma, gelir düzeyini arttırma ve refah içinde yaşama isteği,
• Başka insanların göremedikleri ya da uğraşmadıkları işleri keşfedip bu fırsattan yararlanabilmek için işyeri kurmak.
• Farklı olmamın gerçekleştirilmesi de önemli bir adım olarak görülmektedir. Girişimciler, hem kendi amaçlarını gerçekleştirmekteler hem de toplumun amaçlarına hizmet etmektedirler.

Girişimci Kişilik Kavramı

2011-05-18T07:00:00.000-07:00

Girişimci kişilik kavramının temelinde; yaratıcılık, yenilik, risk alma, karar verme, farklı düşünme, mevcut durumdan memnun olmama, ileri görüşlü olma gibi bir takım özellikler bulunmaktadır. Bu özellikleri kısaca açıklamak gerekirse:

1- Yüksek Hayal Gücü : Hayal mühendisliği; her türlü düşünceye olumlu perspektif kazandırmaya yönelik geleceğin belirsizliklerini öngörebilme temeline oturmuş, her zaman ulaşılabilenden daha fazlasını kapsayan, özgün ve yalın fikir üretme tarzı şeklinde tanımlanabilir. Başka bir ifadeyle, Hayal Mühendisliği; sağlam verilerin yaratıcılıkla bütünleştirilmesini ve "potansiyel"den "eylem"e etkin dönüşümü tanımlar.
2- Riske Katlanma
3- Yenilikçilik
4- Yaratıcılık
5- Yönetim Becerisi
6- Öğrenme Azmi
7- İnsan İlişkileri :
İnsan ilişkilerinde başarılı olmak için dikkat edilmesi gerek faktörler;
• İnsanlarla muhatap olunduğunu unutmamak,
• Her insanın farklı özelliklere sahip olduğunu bilmek,
• Çevreyi tanımak ve çevre tarafından tanınmak,
• İnsanlara sevgi ile yaklaşmak,
• Adil, tarafsız ve dürüst olmak,
• Verilen sözleri tutmak,
• Değişik fikir ve önerilere açık olmak,
• Hataya karşı toleranslı olmak,
• Çalışanlara ufuk kazandırmak,
• Konuşmadan önce dinlemek,
• Dedikodu ve söylentiye hazır olmak,
• Maddi ve manevi ödüller kullanmak,
• Topluma örnek olmaya çalışmaktır.
8- Hırs ve Kararlılık: Girişimciler için hırs; doğrudan kâr hedeflemek ve düşündüklerine tutku ile inanmak doğrultusunda ortaya çıkan bir kavramdır. Kararlılık ise karşılaştığı zorluklara rağmen yılmadan mücadele edebilme gücüdür.
9- İyimserlik ve Kendine Güven
10 - Önsezi ve Fırsatçılık
11- Vizyon : Bir girişimci için vizyon, gelecekte başarmayı düşündüğü yapılması gerekenler ile ilgili açıkça ifade edilen ve girişimcinin kendine özgü düşünceleridir.
12- Başarı İhtiyacı
13- Bağımsızlık İhtiyacı
14- Enerjik Olmak
15- Problem Çözme Yeteneği
16- Planlama
17- Esneklik: Esneklik kavramı ile çalışma prensiplerinin ve planların tolerans payları ifade edilmektedir.
18- Hataları Kabul Etme
19- Proaktiflik (Girişkenlik) : Kültürün bir yansıması olarak bireylerde fırsatları önceden görme, algılama ve peşinden koşma, yeni pazarlara katılım ve girişimsel niyet ile de tanımlanabilmektedir.

20 - Strese Karşı Dayanıklılık

Girişimciliğin Önemi

2011-05-16T10:51:00.002-07:00

1. Ekonomik Açıdan Girişimciliğin Önemi
İnsan ihtiyacını gideren mal ve hizmetlerin üretilmesi için yapılan ve ekonomik anlamı olan faaliyetlerin tümüne üretim denir. Üretim olayının gerçekleşmesi üretim faktörlerinin bir araya gelmesine bağlıdır. Bu faktörler; işgücü, doğal kaynak ve sermayedir. Bunları bir araya getirerek üretim faaliyetlerini gerçekleştiren kişi ise girişimci olarak tanımlanır ve dördüncü üretim faktörü olarak kabul edilir.
Girişimcilik kavramının önem kazanmaya başlaması ile sanayi toplumundan bilgi toplumuna geçiş süreci ile başlamıştır. Bilgi çağında insan emeğinin üretim üzerindeki yoğunluğu azalırken, buna karşılık bilgiye dayalı emeğin yoğunluğu artmaya başlamıştır. Bu noktada girişimciliğin önemi yenilik, yaratıcılık ve yönetim faaliyetlerinin tamamlayıcısı olarak ortaya çıkmıştır. Ayrıca bilgi toplumunda; üretim, ulaşım, yönetim gibi fonksiyonlardaki önemli değişimler ve küreselleşmenin etkisiyle hizmet sektörünün önem kazanması girişimciliğin önemini daha da arttırmıştır. Girişimcilik, ekonomik gelişmenin de en önemli unsurlarından biridir. Özellikle gelişmekte olan ülkelerin ekonomi alanındaki başarısı küçük girişimcilerin sayısındaki artışa bağlıdır. Yapılan bir araştırmada gelişmiş yediler olarak tanımlanan G-7 ülkelerinde (Amerika Birleşik Devletleri, İngiltere, Japonya, İtalya, Almanya, Fransa ve Kanada) ekonomilerin yıllık büyüme oranları ile girişimcilik düzeyleri arasında güçlü bir ilişki olduğu ortaya çıkmıştır. Girişimciliğin bu kadar önemli olmasının nedeni; yenilik, yeni işletmelerin kurulması ve istihdam yaratma faktörlerinin oluşturdukları sinerjinin ekonomiyi olumlu yönde harekete geçirmesidir.
Girişimcilerin, ekonomik gelişmeye sadece istihdam ya da gelir yaratarak katkıda bulunmasının ötesinde, toplumun ihtiyaçlarını gidermeye yönelik yaptıkları yatırım ve üretim faaliyetleriyle toplumun genel refah seviyesini yükseltmekte de önemli bir rol üstlendikleri görülür. Ekonomik gelişmeye ve toplumsal refaha
katkıda bulunabilmenin pekte kolay olmadığı günümüzde bunu sağlayacak girişimcilik fonksiyonunun bağımsız değişkenleri; istihdam yaratmak, yeni mal ve hizmetler sunmak, çeşitliliği ve kaliteyi arttırmaktır. Bu değişkenlerden doğru bir şekilde yararlanmak ve başarılı olabilmek için; hizmet ve kalite bilinci sahibi olmak, değişimlere uyum sağlayabilmek, rakiplerden farkı ortaya koyabilmek ve fırsatları iyi değerlendirebilmek gibi yeteneklere sahip olmak gerekmektedir. Bunlara sahip olmanın zorluğu girişimciliğin ekonomik ve ekonomik gelişme açısından önemini bir kez daha ortaya koymaktadır.
2. Sosyal Açıdan Girişimciliğin Önemi
Girişimciler, yaşamı kolaylaştıran yenilikleri insanların hizmetine sunarlar. Bu yenilikler, mal ve hizmet çeşitlerinde olabileceği gibi yeni üretim, pazarlama, finans vb. anlayışlarında da olabilir. Boyutu, düzeyi ve türü her ne olursa olsun girişimcilerin yaptıkları iş insanların huzur ve refahını amaçlamaktadır. Otomobil üreticisi, ressam, ilaç üreticisi, terzi, bakkal, manav, kuaför vs. toplum yaşamının idamesi için kendi çaplarında ellerini bir taşın altına sokmaktadırlar. Her girişimci, kendi alanında toplumun ihtiyaçlarını karşılayan mal ve hizmet üretmekte, bunun için yatırım yapmakta ve iş alanlarını genişletmektedir. Girişimcilik fonksiyonunun sonucunda insanlar tatmin olmakta, gelirlerini yükseltmekte ve dolayısıyla yaşamdan tat almaktadırlar. Girişimciler insan yaşamının kalitesini arttırmaya yönelik her faaliyetin dinamik unsurlarıdır.

Nitelikleri Açısından Girişimcilik Türleri

2011-05-16T10:10:00.000-07:00

1 - Tepkisel Girişimcilik : İşletmesiyle ilgili yenilik ve değişimleri yaratmak yerine, başka girişimcilerin yaptıkları yeniliklere göre işletmesini değiştiren kişilerdir.
- Tüm yetki tepe yöneticidedir, fakat çevre analizi etkin olarak yapılmaz.
- Doğal olarak; çevresel tepkileri, kendilerine baskı geldiği zaman verdikleri söylenebilir.
- Rekabette yetersiz ve risk almada isteksizdirler.
2 - Durgun Bürokratik Girişimcilik: Faaliyette bulunulan alanda dengeli şekilde gelişmenin sürdürülmesi ve yeni alanlara girerek riskin arttırılmasından kaçınılması şeklinde tanımlanabilir. Bunlara örnek olarak Kamu İktisadi Teşebbüsleri (KİT) ve pazarlama problemi olmayan özel sektör işletmeleri gösterilebilir.

3 - Girişimci Girişimcilik : Yenilik ve farklılık yaratma eğilimi olan ekonomiler girişimci ekonomilerdir. Buna göre değişim doğaldır, girişimcilik ise değişimi arayan ve fırsat olarak gören bir yaklaşımdır. Bu anlamdaki girişimcilik teorik temellere dayanır. Girişimci girişimcilik, dinamik olmayan çevrelerde faaliyet gösteren girişimlerde, sürekli olarak birleşmeler yoluyla büyüme şeklinde görünür.
4 - Egemen Girişimcilik: Bu tür girişimlerin bulundukları sektördeki yerleri çok güçlüdür ve piyasada kontrol edici olmaları nedeniyle pazar payları da yüksektir. Egemen girişimciler yeniliklere kısmen açıktırlar ve de riske fazla girmezler.
5 - Yenilikçi Girişimcilik: Yenilikçi girişimcilik, yaratıcı özelliklere sahip girişimcilerin yönettikleri örgütlere yüksek amaçlara yönelik yenilikler getirme çabalarının bir fonksiyonudur.
Fonksiyonun işlemesi için en önemli mesele doğru fırsatı yakalayabilmek olduğundan, uygun ortam oluştuğunda kaynaklar en yüksek verimi sağlayacak şekilde kullanılır. Söz konusu yenilikler, işletmelerde belli başlı yeni bölümlerin temelini oluşturacak kadar radikaldir.
6 - Pozitif Girişimcilik: Dinamik girişimcilik; yeni pazarlar, tedarik ve finansman kaynakları bulmak, yeni üretim ve organizasyon şekilleri geliştirerek ekonomik gelişmenin öncülüğünü yapmaktadır. Dinamik girişimciler ile iletişim toplumu girişimcilik toplumu halini almıştır. Dinamik girişimciliğin açtığı yolu izleyip ekonomik gelişmenin boyutlarını genişletmek ise olağan girişimciliktir. Pozitif girişimcilik kavramı ise bu iki kavramın ışığında ortaya çıkmaktadır. Pozitif girişimci; rekabet ortamında, dinamik yaratıcı, yenilikçi, rasyonel, cesur, eğitimli, çalışkan ve sorumluluk sahibi olan kişidir. Pazardaki fırsatları yaratıcı, yenilikçi ve saldırgan bir politikayla değerlendirir. Kısa dönemli düşünmek yerine piyasa şartlarında uzun dönemli faaliyet gösterir.
7 - İç Girişimci: İç girişimci, büyük bir firma içinde bir fikri, risk alma ve yenilik yapma yolu ile karlı bir son ürüne dönüştürme sorumluluğunu üstlenen kişidir. Kısaca örgüt içinde yapılan her türlü girişimcilik faaliyetleri olarak tanımlanabilir. Başka bir ifadeyle ekonomik rekabette başarılı olmak isteyen firmalar, yenilikçi, yaratıcı ve uyarlayıcı olabilmek için iç girişimciliği teşvik etmenin zorunluluğunu anlamaktadırlar.
İç girişimcilik çok farklı bir bakış açısıyla, kriz dönemlerinde işçi çıkarmaya ikame çözüm olarak kullanılabilir. Buradan hareketle bu kavrama; “bir çalışanın girişimci için ücretli çalışırken, kendi işini kurup hem dışarıya hem de girişimciye üretim yapmasıdır” tanımı getirilebilir.
İç girişimciliği en iyi uygulayan şirketlerden biri de “3M” olarak bilinen Minnesota Mining and Manufacturing şirketidir.

Girişimci ve iç girişimcinin benzer özellikleri ve farkları;
• Her ikisi de öncü ve yenilikçiliğe odaklıdır. Yeni ürünler, yeni süreçler ve yönetim teknikleri konusunda farklılığı yakalamaya çalışırlar.
Benzer Özellikleri
• Her ikisi de fırsatları kovalar ve katma değeri yüksek ürünler yaratmaya odaklıdır.
• Her ikisi de risk alır.
• Kaynakları etkili ve verimli kullanabilirler.
• Girişimci geliştirici iken, iç girişimci güçlendiricidir.
Farkları
• Girişimcinin savaşı pazara yönelik iken, iç girişimcinin savaşı şirket kültürüne yöneliktir. Girişimci pazardaki engellerin üstesinden gelmeye çalışırken, iç girişimci daha iyiye yönelik şirket içi engellerin üstesinden gelmeye çalışır.
• Girişimcinin çoğu zaman kaynakları sınırlıdır, kendisi fon yaratmak zorundadır. İç girişimci ise var olan fonları kullanır.
• Girişimcinin katlandığı risk işletmeyi ilgilendirirken, iç girişimcinin katlandığı risk kariyeri ile ilgilidir.
8 - Kadın Girişimciler: Günümüz iş hayatında kadın girişimcilerin sayısı giderek artmaktadır.
Bunun nedenlerinden birincisi; sosyo-kültürel değişim sonucu kadınların öğretim düzeylerinin yükselmesi ve çok sayıda kadının iş hayatında yerlerini almalarıdır.
İkincisi; personel azaltılması halinde ilk kendilerinin işlerini kaybedecekleri inancı ile kendi işlerinin patronu olmayı amaçlamalarıdır.
Üçüncüsü; Bazı durumlarda işi kurmanın, ücretli bir işte çalışmakla elde edilebilenden daha fazla bir gelir elde etmenin yolu olarak görülmesi; evli kadınlar açısından aile sorumluluklarını ihmal etmeden el becerilerini gösterebilmenin bir aracı olarak algılanması ve kişisel özerklik arzusu kadın girişimcilerin sayısını arttıran diğer farklı nedenlerdir. başarılı kadın girişimcilerin sayısının artması ile önlerinde örnek alabilecekleri insanların olması.
Dördüncü neden ise kadınların işletmelerde ancak bir yere kadar yükselebilecekleri düşüncesinin yani iş dünyasının erkek egemen olduğu düşüncesinin geçerliliğini korumasıdır.

Mikro kredi, özellikle aşırı yoksul kadınların kendi kendilerine gelir getirici faaliyette bulunmalarını ve kendi işletmelerinin sahibi olabilmelerini sağlamak amacıyla kadınlara verilen küçük bir sermayeyi ifade eder.

9 - Aile İşletmeleri: Aile işletmesi, birden fazla aile üyesinin yatırımın önemli bir kısmına, işletmenin yönetimine veya faaliyetlerine yüksek düzeyde katılımının olduğu işletmelerdir. Başka bir tanıma göre ise sahipliğin çoğunun ya da kontrolün tek bir ailede olduğu ve birden fazla aile üyesinin doğrudan girişimle ilgilendiği bir işletmedir.
Bir aile işletmesinin unsurları şunlardır:
• Ailede en az iki kuşağın yönetimle ilgilenmiş olmaları
• Mevcut ya da önceki yöneticinin çocuklarının işletme yönetiminde görevli olmaları
• Yönetimden kimin sorumlu olacağını belirleme konusunda aile bağlarının diğer faktörlere göre öne çıkması
• Bir aile üyesinin işletmedeki konumunun onun aile içerisindeki durumunu etkilemesi

10 - Tekno Girişimcilik: Tekno-girişimci, öngörü ve sezme yeteneği ile pazar yaratma ve geliştirme becerisine sahip, teknoloji geliştirebilen ve inovasyon (yenilik) yönetimine hakim girişimci olarak tanımlanabilir. Tekno-girişimcinin başarısı, öngörülerinin mümkün olduğu kadar doğru ve gerçekçi olmasına bağlıdır. Tekno-girişimciliğin gereği, faaliyette bulunmayı düşündüğü alanda çok daha uzmanlaşmış ve bu alanda iyi yetişmiş olmaktır. Tekno-girişimciliğin en büyük avantajlarından biri ise küçük bir sermaye ile yüksek büyüme hızlarının yakalanmasıdır.
Tekno-Girişimci öngörü ve seziş yeteneğiyle, pazar yaratma ve geliştirme becerisinin yanı sıra, teknoloji geliştirebilme ve inovasyon yapabilme konusunda da beceri sahibi kişidir.
Aile üyeleri bilgileri birbirlerine aktarmakta daha hızlı ve isteklidirler. İşletmenin hiyerarşik kademeleri içerisinde akraba oranının yüksek olması bir dezavantaj oluşturur. Nedeni ise kurumun kendi ağı etrafında dönmesi ile çevresini kolayca takip edememesidir.

11 - Sosyal Girişimcilik: İktisadi anlamda girişimciliğin toplumun sorunlarına yeterli seviyede çözümler üretememiş olması nedeniyle, yeni bir bakış açısı olarak sosyal girişimcilik kavramı ortaya çıkmıştır.
Yoksulluğun ya da işsizliğin yaygın olduğu bir yörede, en çok sosyal faydanın sağlanabileceği alanı doğru tespit edip, küçük bir sermaye ile o potansiyeli ortaya çıkararak yoksul kesime iş, aş veya sosyal fayda sağlama süreci sosyal girişimcilik olarak tanımlanır. Toplumun geleceğinin iyileştirilebilmesi için kar amacı gütmeksizin farklılık yaratmaya çalışır.
Sosyal girişimciler, toplumsal sorunlara çözüm arayan, amaçları kar sağlamak olmayan, kar sağlamanın aksine toplum içerisinde gizli durumda bulunan potansiyelleri ortaya çıkararak işsizliğin azalmasına, yoksulluğun gerilemesine, kişisel gelir düzeyinin artmasına dolayısıyla da sosyal dengenin pozitif yönde gelişmesine katkıda bulunmaya çalışan kişilerdir.
Sosyal girişimci kimliği ile toplumsal sorunlara çözüm arayan bireylerin dikkat etmesi gereken bazı ortak özellikler;
• Projelerin gerçek bir ihtiyaca cevap vermesi
• Bu amaçla kurulan kurumun güvenilir ve etkin bir yönetim kadrosu tarafından yönetilmesi
• İyi bir model oluşturulduğunda ekonomik olarak çoğaltılma fırsatının olması
• Projenin dönemsel masraflarını karşılayacak gelir kaynaklarına sahip olması
• Proje sonuçlarının ve faydalarının düzenli olarak ölçülerek şeffaflıkla paylaşılmasıdır. katkıda bulunabilmenin pekte kolay olmadığı günümüzde bunu sağlayacak girişimcilik fonksiyonunun bağımsız değişkenleri; istihdam yaratmak, yeni mal ve hizmetler sunmak, çeşitliliği ve kaliteyi arttırmaktır. Bu değişkenlerden doğru bir şekilde yararlanmak ve başarılı olabilmek için; hizmet ve kalite bilinci sahibi olmak, değişimlere uyum sağlayabilmek, rakiplerden farkı ortaya koyabilmek ve fırsatları iyi değerlendirebilmek gibi yeteneklere sahip olmak gerekmektedir. Bunlara sahip olmanın zorluğu girişimciliğin ekonomik ve ekonomik gelişme açısından önemini bir kez daha ortaya koymaktadır.

Büyüklüklerine Göre Girişimcilik Türleri

2011-05-16T06:08:00.000-07:00

1 - Saf Girişimci : Üretim faktörlerinden hiçbirine sahip olmadan, sözleşmeye dayanarak ve gelir (bedel) karşılığında sahiplerinden temin eden, bir araya getiren, örgütleyen işletmeye hazır bir kurum haline getiren ve kurumu yöneticilere emanet edip sadece kontrol işlerini yerine getiren kişidir.
- Doğal kaynak sahiplerine kira, sermaye sahiplerine faiz, işgücü sahiplerine ücret öder.
- Üretim faaliyetinden kaynaklanan riskleri üstlenir.
- Üretim faktörlerine sahip değildir ama girişim nitelik ve yeteneklerine sahiptir.
- Profesyonel yöneticiye benzer ancak ikisi arasındaki fark; saf girişimcinin yönetici de dahil tüm faktörleri kiralamasıdır.
- Yönetim organlarını seçme yetkisi kendisinde kaldığı için bir anlamda gerçek bir yönetici olmaktadır.

2 - Orta ve Küçük Girişimciler :
Orta ve küçük girişimciler; iş sahipliği, girişimcilik ve yöneticilik sıfatlarının üçünü de üzerlerinde toplarlar.
Aralarındaki fark, orta girişimcilerin dışa daha fazla açık olmaları, ileri teknolojiyi kullanmaları ve rekabet güçlerinin fazla olmalarıdır. Küçük girişimciler ise kendi hesaplarına hareket ederek, riski üstlenirler.

3 - Büyük Girişimciler : İşletme mülkiyeti sahipliği ve girişimcilik özelliklerini bünyelerinde bulunduran, kurumsallaşmayı tamamlamış ve yönetim işlerini profesyonel yöneticilere bırakmış kişilerdir.

Genel olarak özellikleri; çalışkanlık, zekilik, yaratıcılık, hırslı olmak, fırsatçılık, küçük detaylara önem verme, ısrarlı olma, yenilikçilik, ikna kabiliyeti özelliği olma, tasarrufçu, plancı, gruba önem veren, tecrübelerden yararlanabilen, gelişmeleri takip eden, hedefleri belirlemiş, kolay vazgeçmeyen ve kurumsallaşmaya önem veren kişilerdir.

Girişimcilik Türleri - Pazar Ekonomisi İçindeki Girişimcilik Türleri

2011-05-16T05:45:00.000-07:00

1 - Fırsat Girişimciliği : Pazardaki fırsatları görerek veya sezinleyerek mevcut olan bir ürün ya da hizmeti pazara sunmaktır. Fırsat, mevcut bir ürünün pazara yeterince sunulmaması, pazarda hiç olmaması ya da pazardaki işletmelerin istenilen kalitede üretim yapmamaları nedeniyle ortaya çıkar. Bu tür girişimcilik fırsatları değerlendirebilecek görüş açısına ve kaynakları yönlendirebilme yeteneğine sahip olmayı gerektirir. Bir başka ifadeyle, mevcut kaynakları iyi kullanarak işlerini yürüten ve tam kapasite çalışma imkanlarını yaratan girişimcilik türüdür.

2 - Yaratıcı Girişimcilik : Yeni bir fikir veya buluşun, ya da var olan bir mal veya hizmetin tasarım, estetik, kalite ve fiyat gibi yönlerden iyileştirilerek kâr amacıyla pazara sunulmasıdır. Olağan ve olağandışı koşullarda kaynaklarını kullanarak detayları düşünebilen, planlayan, yürüten ve sonuç alan kişi olarak da tanımlanmaktadır.

Fırsat girişimciliği ile yaratıcı girişimcilik süreçleri sonunda toplumun ihtiyaç duyduğu mal ve hizmetlerin üretilmesi amaçlanır ve her ikisi de bir takım riskleri üstlenmeyi, cesur ve iradeli olmayı gerektirir. Bunlarla birlikte, çağımızın ve geleceğin gerekleri girişimciliğin, ağırlıklı olarak yaratıcı girişimcilik kapsamında değerlendirilmesini zorunlu kılmaktadır.

Girişimcilik İle İlgili Kavramlar

2011-05-15T05:47:00.001-07:00

1 - Yaratıcılık ; Yaratıcılık, mevcut verilerden yeni düşünce, ürün, hizmet vs. üretmekteki güç, yeni bir çıktı ile sonuçlanan süreçtir.

Yaratıcılık sürecinin aşamaları ;
1 - Bilgi toplama aşamasıdır. Sorulara cevaplar aranır.
2- Sorunları ayıklama aşamasıdır. Bu aşamada denge kaybedilir ve sürekli fanteziler yaratılır. Araştırmacı memnuniyetsizlikle doludur. Hem soruna yaklaştığı hem de uzaklaştığı görülür.
3- Önceki aşamalardaki gerilimden sıyrılan araştırmacının beyninde şimşek çaktığı andır. Hazırlık döneminde tohumu atılan, kuluçka evresinde farkına varmadan yeşeren yaratıcılık, birdenbire somutlaşır. Bu aşama çok kısa sürer.
4 - Aydınlanmış fikrin, deneysel ortamda uygulanması aşamasıdır. İki şekilde sonuçlanabilir. Buluş ya uygulanamaz bulunur ya da uygulanabilir hale getirilir.
5 - Buluşun yayılması ve halk tarafından kabullenmesini içeren aşamadır.

Yaratıcılık, bireylerin bir ürünü ve faaliyetidir. Bireysel olması nedeniyle yaratıcılık bazı kişisel özelliklere sahip olmayı gerektirir. Bu özellikler.
*Sorunlara karşı duyarlılık,
*Düzgün ve akılcı ifadeler kullanabilme,
*Esneklik,
*Düşüncelerin özgür ve orjinal olması,
*Meraklı olma,
*Duyguları rahatlıkla açığa vurabilme,
*Başarısızlıktan korkmama
*Azimli olma,
*Yeterli bilgiye sahip olma,
*Güçlü bir hafızaya sahip olma,
*Gelişmiş hayal gücü,
*Belirsizlikten kaçınma oranının düşüklüğü,
*Sezgilerin güçlü olması,
*Sorunların üzerine gitme.

2 - Yenilik : Teknolojik gelişmeler karşısında, işletmelerin büyüklükleri de önem yitirmeye başlamış ve bu durum küçük işletmeler için avantaj halini almıştır. KOBİ’ler (Küçük ve Orta Ölçekli İşletmeler) genellikle tüketiciye daha yakındırlar.

Bu nedenle, tüketici ihtiyaçlarındaki değişimleri kısa sürede tespit ederek, sistemlerinde kısa sürede değişime gitme konusunda büyük avantaja sahiptirler. Bu avantaj KOBİ’leri yeniliğe daha yatkın hale getirmektedir.

Girişimcilik ile Benzer Kavramlar

2011-05-15T05:47:00.000-07:00

1- Profesyonel Yöneticilik : Kâr ve risk üstlenmeksizin, ürün veya hizmet üretimi için gerekli olan üretim faktörlerini bulan ve birleştiren, girişimci adına işletme ile ilgili işleri yürütme sorumluluğu olan kişiye "yönetici" denir. Görevi, işletmenin amaçlarını saptamak ve işletmeyi bütün olarak bu amaçlara yöneltmektir. Amaçlara ulaşabilmek için karar alır, aldığı kararları uygular, üretim faktörlerini bulur, düzenler ve örgütler.

İyi bir yöneticide bulunması gereken nitelikler;
* İşi ve çalışanları yakından tanıma,
* Zamanında ve doğru olarak karar verme,
* Tarafsız ve insancıl olma,
* Kişiliği ve davranışlarıyla örnek olma,
* Sorumluluk taşıma,
* Hataları hoş görme,
* Grup çalışmasına özendirme,
* Demokratik olma,
* Duygusal tutarlılık,
* İyi bir eğitici olma
* Sabırlı, kararlı, iradeli, sağduyulu ve cesur olma.

2 - Liderlik ; İşin özünde liderlik bir "önderliği", yöneticilik de "resmi otoriteyi" temsil eden bir kavramdır.

Liderlik ; İnsanları amaçlar etrafında bir araya getiren ve amaçlara ulaşabilmek için onları harekete geçiren bilgi ve tecrübelerin toplamıdır.
Lider ; Ait olduğu grubun üyelerinin hissettikleri ancak net olmayan amaç ve düşünceleri benimsenecek şekilde ortaya çıkarabilen ve grup üyelerinin güçlerini bu amaçların etrafında faaliyet gösterecek hale getiren kimsedir.

3 - Tüccarlık ; Ticari bir işletmeyi kısmen dahi olsa kendi adına işleten kimseye tüccar(tacir) denir. Tüccar olabilmek için işletmenin açıldığının ilgili makamlara bildirilmesi gerekir. Tüccarlar iflasa tabidirler, bir ünvan kullanırlar, kanunen zorunlu olan defterleri tutarlar, işletmelerini ticaret siciline kaydettirirler, ticaret karnesine tabidirler ve ticari faaliyetleri için fatura kullanırlar.

4 - Esnaflık ; Sermayesi tüccar kadar olmayan, daha çok beden gücü ile kendi hesabına bağımsız olarak çalışan kişidir.

Girişimcilik nedir?

2011-05-10T05:25:00.000-07:00

Girişimcilik, kaynakların kontrol edilip edilememesinden bağımsız olarak, fırsatların yaratılması ve takip edilmesine dönük bir süreçtir. Bu bağlamda girişimcilik kavramı, ortaya çıkan fırsatlardan yararlanma ya da yeni fırsatlar yaratabilme amacıyla üretimin girdilerini örgütleme yeteneği ve risk alma özellikleriyle bağdaşlaştırılarak açıklanmaya çalışılmaktadır.

Girişimci için: İşletmeyi kuran, bunun için üretim faktörlerini bir araya getirerek mal ve hizmet üreten, kâr hedefleyen ve riske katlanan kişi tanımı yapılabilir. Bir diğer tanıma göre ise girişimci : oluşan fırsatları görme yetenekleri ile yenilik yaratma arzuları olan ve bu amaçlarını gerçekleştirecek kapasitedeki kişi veya kişilerdir.

Girişimcilikle ilgili yapılan tüm tanımlarda ön plana çıkan bazı etkenler vardır. Bunlar ;
* Girişimcilik faaliyetlerinde kâr beklentisi söz konusudur. Ancak girişimci, faaliyetlerinin risklerini de (zarar etme gibi) üstlenen kişidir.
* Piyasa sürekli olarak izlenerek, hangi ürünlere ya da hizmetlere talep olduğu belirlenir. Taleplerde ortaya çıkabilecek değişiklikler her an göz önünde tutulduğu gibi, gerektiğinde talep yaratabilecek yeni ortamlar üzerinde de yoğunlaşılır.
* Bu işlemler sonrasında, söz konusu talebi karşılayacak ürün ve hizmetler üretilir.
* Üretim faktörleri, akılcılık ve süreklilik arz eden bir ortamda, ekonomik bir değer ortaya çıkarmak için bir araya getirilir.
* Girişimcilik ortamından bahsedebilmek için, hukuki ve finansal bakımdan bağımsız bir organizasyon gereklidir.

Görüldüğü gibi, girişimciliğin öncelikli amacı ekonomik değer ortaya çıkartmaktır. Bu da, risk içerek kararlar alabilme, hem yaratıcı hemde atılımcı bir kişilik yapısına sahip olma, ileriyi görme ve geleceği tahmin etme yeteneği gibi kişisel özellikleri gerektirir.

Bunlara göre girişimcilik kavramı için şöyle bir genelleme yapılabilir :" Girişimcilik; iş dünyasındaki fırsatları tespit ederek, fırsatların hedeflere, imkânlara ve değerlere uygun olduğunun anlaşıldığı anda kâr, saygınlık, büyüme, yeniliklere öncü olma gibi amaçlar ile riskleri de göze alarak, insanlığa faydalı mal ve hizmetleri üreten aktif, esnek, yaratıcı, hızlı işletmelerin var olması için diğer üretim faktörlerini belirli bir düzen içinde bir araya getirme sürecidir."

Üretimin Tarihçesi

2011-05-08T05:07:00.000-07:00

İlk olarak Adam Smith, üretim ekonomisinin önemini vurgulamıştır. 1776 yılında yayınladığı "Ülkelerin Zenginliği" adlı kitabında iş bölümü sonucu ekonomik açıdan avantaj sağlanabileceğine ve karmaşık işlerin ortaya vasıflı işçileri, basit işlerin ise vasıfsız işçiler ortaya çıkardığını ve bu nedenle iş bölümünün önemli olduğu üzerinde durmuştur.

Adam Smith'den sonra 1832 yılında "Makine ve İmalat Ekonomisi Üzerine" adlı kitabında Charles Babbage de iş bölümünün önemi üzerinde durmuş ve beceri verimlilik ücret arasındaki ilişkiyi açıklamıştır. İş bölümü kavramı çeşitli yazarlarca 20.Yy'ın ilk yarısında ele alınmaya devam etmiş ve üretim hattı kavramı bunun sonucunda ortaya çıkmıştır.

Federich W.Taylor'un üretim yönetiminin tarihçesi açısından hem uygulayıcı hem de teorisyen olarak önemli bir yeri vardır. Taylor, bir işyerinin metal kesme bölümünde ustabaşı olarak çalışırken işgörenlerin süre ve kesme işinde kullanılan aletler hakkında fazla bilgileri olmadığını farketmiştir ve sonradan üniversiteye devam ederek mekanik mühendisi olmuştur. Taylor, teknik problemlerin dışında süre, işgören seçimi, makine ve aletler, işlemlerin sırası gibi faktörlerin de varlığını fark etmiştir.

Taylor aynı zamanda "bilimsel yönetim ve imalat yönetimi" gibi felsefelerin gelişiminde gelişmesinde de rol oynamıştır. İşgücü/maliyet analizi, ücret planları, zaman etüdü, bir fabrikanın organizasyonu gibi konularda katkısı olan Taylor'un iş görenlerin seçimi, işi planlama, kalite kontrolünü gerçekleştirme, disiplin sağlama yönünden ustabaşının görevleri hakkında aydınlatıcı bilgileri ile üretim yönetimine önemli katkıları olmuştur.

Henry Fayol, imalat sorunlarını daha çok üst düzey yönetici gözüyle izlemiş ve imalatla organizasyon, liderliğin önemi, üst düzey ve ikinci derece yöneticilerin seçimi üzerinde durmuştur.

Henry Fayol'dan sonra hareket etüdü olarak bilinen konuyu geliştiren çalışmaları ile Frank ve Lillion Gilbert ikilisi gelmektedir.

1930'lu yıllarda matematiksel istatistiğin yönetiminde kullanılmaya başlanmıştır. F.W.Harris, stok kontrolünde matematik modellerini kullanan, 1931 yılında endüstride istatistiksel kalite kontrolünü geliştiren ve Walter Shewart, 1934 yılında gecikmeler iş ve zaman açısından örnekleme yoluyla standartların geliştirilmesi olarak bilinen örnekleme yöntemini geliştiren kişi de L.H.C Tippet'dir.

II.Dünya savaşı srasında bir İngiliz genaralin Alman uçaklarını durdurmak için çeşitli konularda uzman bilim adamlarından oluşturulan bir grup tarafından ortaya atılan ve günümüzde optimizasyon problemini çözmek için kullanılan "yöneylem araştırması" geliştirilmiştir.

Adam Smith'le ilk defa ortaya atılan üretim yönetimi kavramı alanlarında gelişmeler günümüzde bilgisayarların yani teknolojinin kullanılması ile daha da hızlı gelişmektedir.

Üretim Yönetiminin Temel Kavramları

2011-05-07T08:55:00.000-07:00

İşletmelerin temel fonksiyonlarından birisi olan üretim faaliyetlerinin asıl amacı insan ihtiyaçlarını karşılayacak mal veya hizmet üretimini gerçekleştirmektir. Bu bağlamda insan ihtiyaçlarını karşılayacak ekonomik bir anlamı olan herhangi bir şeyi ortaya çıkarmak için ortaya konulan faaliyete üretim denir.

Üretim, iktisadi açıdan fayda yaratmak yani gereksinimleri karşılayacak mal ve hizmetlerin oluşturulması olarak tanımlanırken, mühendislik açısından fiziksel bir malın, araç, gereç, insan gücü ve malzemeler ile montajı veya yapımı olarak da tanımlanabilir.

Bir faaliyetin üretim olarak adlandırılabilmesi için alınıp-satılması veya o faaliyetin çıktısını talep edecek bir müşteri kitlesinin var olması gerekir.

Üretim sözcüğü yalnızca bir ürünün ortaya çıkması ya da oluşturulması amacıyla yapılan faaliyetler için değil aynı zamanda bir ürüne değer katmak, değerini arttırmak amacıyla yapılan faaliyetler için de kullanılır.

Üretimin tanımının kapsamına yalnızca bir malın fiziksel üretimi girmez. Üretim ürün tasarımından başlayarak süreçlerin oluşturulması, ürünün yapımı, kullanıcıdaki performansa kadar uzanan uzun bir süreçtir. Genel anlamda üretim insan ihtiyaçlarını karşılamak amacıyla mal ve hizmetlerin oluşturulup pazara sunulduğu bir süreç olarak tanımlanabilir. Tanımdan da anlaşılabileceği gibi üretim işlemi fiziki bir malın üretimiyle ilgili olduğu kadar aynı zamanda hizmet üretimiyle de yakından ilgilidir.

Üretim, kaynakları yani girdileri ya da üretim faktörlerini ürüne (çıktılara) dönüştürme sürecidir.

Ürün mal veya hizmetlerden, üretim faktörleri ise toprak (doğal kaynaklar), işgücü (emek), sermaye ve girişimcilikten oluşur.

Üretim süreci, bir dizi girdinin önceden belirlenen bir dizi çıktıya dönüştürme sürecidir. Hastanelerde hastaların tedavi edilmeleri veya bilgisayar merkezlerinde anlamlı bilgi üretilmesi üretim sürecine örnek olarak verilebilir.

Çıktının niteliğine göre genel anlamda mal ve hizmet olmak üzere iki tür üretim sürecinden söz edilebilir. Bu iki süreci anlayabilmek için öncelikle mal ve hizmet ayrımını iyi bilmek gerekir.

İnsanların ihtiyaçlarını doğrudan ve dolaylı olarak karşılamaya yarayan herşeye mal (good) denir.
Hizmet ise ekonomide fiziksel özelliğe sahip malın tersine elle tutulamayan ve saklanması mümkün olmayan insan ihtiyaçlarının giderilmesine yönelik olarak üretilen faaliyetlerin genel adıdır. Mal ve hizmet ürünlerinin özelliklerini bir karşılaştırmasını aşağıdaki gibi bir tabloda özetleyecek olursak;

	Mal	Hizmet
Çıktının niteliği	Görülür, dokunulur, stoklanabilir.	Görülmez, dokunulmaz, stoklanamaz.
Tüketilmesi	Zaman içinde	Hemen tüketilir
İşin niteliği	Daha az işçilik, daha çok ekipman	Daha çok işçilik daha az ekipman
Müşteri teması	Az	Daha dolaysız
Müşteri katılımı	Yok	Var (çoğunlukla)
Performans ölçümü	Bilimsel yöntemler	Basit yöntemler

Mal ve hizmetin özelliklerinden de görüldüğü gibi mal rahatlıkla algılanabilen elle tutulabilen, stoklanabilen somut bir ürünken, hizmeti stoklamak ve saklamak olanaksızdır. Hizmetlerin bir kısmı ekipman ağırlıklı (telefon demiryolu) bir kısmı insan ağırlıklı (kuaför, tenis dersi) olabilir.

Buraya kadar üretimi, üretim sürecini tanımladık. Peki üretim yönetimi nedir?
Üretim yönetimi; insan-makine-malzeme sistemlerinin incelenmesini konu edinir ve belli miktarlarda ürünün yeterli kalitede, istenilen zamanda ve olanaklar elverdiğince en düşük maliyetle üretilmesini sağlayacak insan-makine sistemlerinin tasarımı ele alınır.

Üretim yönetimi üretim sistemlerinin işlenmesinde karşılaşılan tüm sorunları ele alan bir disiplin olup 5M olarak bilinen insan, makine, malzeme, metod ve sermaye gibi üretim faktörlerini bir araya getirip yararlı bir çıktı elde eden bir sistemdir.

Üretim sistemlerinde çıktının amaca uygunluğunu denetleyen bir kontrol mekanizması da bulunur. Buna geri besleme de denir.

Üretim sistemlerinde sistemin başarısını ölçmede kullanılan ölçütlerden en önemlileri; etkinlik, üretkenlik ve verimliliktir.

Etkililik : Amaca ulaşma derecesidir. Amaca ulaşma sistemin çıktılarının ya da üretilen mal veya hizmetin amaca uygunluk derecesi ile ölçülür. Yani bir sistemin % 100 etkili olması o sistemin anlamlı çıktı vermesi, faydalı bir ürün üretmesi ile eşanlamlıdır.

Üretkenlik : Belirli bir miktar çıktıyı sağlamak üzere ne kadar girdi gerektiğinin bir ölçüsüdür. Yani üretkenlik üretim kaynaklarının ne denli iyi kullanıldığının bir ölçüsüdür.

Verimlilik : ise girdi kaynaklarının üretim sürecinde ne kadar iyi kullanıldığının bir ölçüsü olarak tanımlanabilir. Yani verimlilik gerçekleşen çıktı ile mevcut kaynakların normal olarak çalışması sonucu beklenen çıktının kıyaslamasıdır.